Heiligdom
Door Bloed Gebonden Series-Boek 9
Amy Blankenship, RK Melton
Vertaald door Dimitri Hillewaert
Copyright © 2012 Amy Blankenship
Tweede editie Gepubliceerd door Amy Blankenship
Alle rechten voorbehouden.
Hoofdstuk 1
Nick parkeerde zijn auto een paar blokken van The Witch’s Brew. De waarheid was dat hij een paar minuten stevig moest lopen om een deel van de adrenaline die zich in hem had opgebouwd af te slijten. Het woord ‘overnachter’ irriteerde hem enorm en hij wilde weten of Gypsy's definitie van het woord hetzelfde was als die van hem. Dat ... en dit was een goed excuus om te ontsnappen aan Devon en de rotzooi waarin hij verkeerde.
Hij wist dat Devon alles voor Envy zou doen, maar die driftbui van hem ging iets te ver. Nick blies zijn adem uit en vroeg zich af of hij het beter had afgehandeld dan zijn grote broer ... twijfelachtig. Het was ook waardeloos om je persoonlijke gedachten zo bloot te stellen ... vooral wanneer je in je gedachten iemand verwondde. Als gedachten een zonde waren, dan was deze wereld in grote problemen.
Het grappige was, tussen Devon en Trevor; Nick dacht dat Trevor goed in zijn vel zat. Trevor had niet lang genoeg pijn gehad om een hele moord te plannen ... in tegenstelling tot Devon, die waarschijnlijk al had besloten waar hij het lichaam moest begraven. Terwijl hij het gevoel had dat Trevor gewoon leuk was voor de show ... probeerde de agent tenminste zijn persoonlijke gevoelens jegens Devon niet in de weg te lopen.
Op dit moment moesten ze samenwerken en ervoor zorgen dat Envy zo comfortabel en gelukkig mogelijk was. Tot nu toe ... gebeurde dat niet. Als dit zo zou blijven, zou dit kunnen leiden dat Envy de baby kon verliezen door alle stress.
“Idioten,” mompelde hij bij zichzelf.
Nick sloeg de laatste bocht om, zag een man tegen het voorraam van The Witch’s Brew leunen en stapte snel uit het zicht. De man stond volkomen stil met zijn handpalmen plat tegen het glas ... gewoon starend als een voyeur.
‘Wat hebben we hier, de overnachter ... of een stalker?’ Nick trok een wenkbrauw op en bekeek de man. De man zag eruit als een playboy in zijn Armani pak en gouden sieraden, zijn honderd dollar; “Ik ben cooler dan jij” kapsel niet meegerekend. Hij sloeg zijn lange pony uit zijn gezicht en ontkende mentaal de jaloerse steek die hij voelde.
Nick boog zich voorover en pakte een steen op, rolde hem in zijn hand voordat hij hem een harde slinger gaf. Hij raakte de lantaarnpaal achter de man met een luide ping en klonk bijna te luid in de avondschemering.
Toen het hoofd van de man met een ruk omdraaide om te zien wat het geluid had gemaakt, ving Nick de onnatuurlijke gloed van zijn ogen toen het licht precies over hen glinsterde. Hij gromde innerlijk en vroeg zich af of de stad ooit van alle verdomde vampiers zou worden verlost.
Nick haalde zwijgend zijn pistool uit zijn holster glijden en zorgde ervoor dat het verborgen bleef in de schaduw terwijl hij dubbel controleerde of de kamer geladen was. Het laatste wat hij wilde doen was het gevaarlijke wezen verwonden in plaats van het te doden. Hij bevestigde de geluiddemper en besloot dat hij hiervoor geen publiek nodig had.
Waarom een vampier rond The Witch’s Brew zou hangen, was hem niet duidelijk ... vooral omdat de winkel dingen verkocht die hen hebben gedood.
Nick gluurde om de stenen heen en stak zijn linkerarm op en legde de vampier in het vizier van het pistool. Hij haalde de trekker over, grijnsde toen de vampier zich daadwerkelijk omdraaide en hem aankeek net voordat de kogel hem boven het rechteroog raakte.
Nick liep snel genoeg van zijn schuilplaats weg om de sukkel te vangen voordat hij viel. Hij nam notie van enkele voetgangers die zijn kant opkeken en zuchtte opgelucht. Voor de toeschouwers bleken het gewoon twee vrienden te zijn die een avondje gingen drinken en die elkaar overeind moesten houden. Hij zwaaide een beetje om het er goed uit te laten zien voordat hij de hoek van het gebouw omging en het lichaam achter de afvalcontainer gooide.
Hij stond daar even voordat hij de vampier een schop gaf en in de gaten hield om er zeker van te zijn dat hij doodbleef. Hij voelde iets in de lucht veranderen en draaide zich net op tijd naar de monding van de steeg om een andere vampier naar hem te zien komen.
Deze stadsvampiers waren lafaards en reisden bijna nooit alleen. Kon niet zeggen dat hij ze de schuld gaf van alle rondrennende demonen. Hij fronste om de ongemakkelijke verandering in de voedselketen van de stad.
De vampier sprong op hem af en Nick stak zijn armen uit en greep de vampier bij de stof van zijn shirt. Hij gebruikte het moment om hem door de steeg te laten vliegen. Hij vloekte toen hij de vampier zijn pistool voelde vastpakken en uit zijn hand trok. Het was maar goed dat zijn vinger niet aan de trekker lag, anders had de kogel het beest volledig gemist.
“Je hebt Bernard vermoord,” siste de vampier.
Nick wierp een blik op de dode vamp: “Maak je geen zorgen, je gaat snel naar je geliefde.”
“Shifter afval,” vloekte de vampier en kwam naar hem toe.
Nick boog zijn knieën en liet zijn instinct het overnemen. De vampier begon hem te volgen en Nick was blij dat Michael hem had laten zien hoe hij deze truc kon tegengaan. Het was niet moeilijk voor een vampier om te bereiken, maar het was iets dat een tijdje duurde voordat de pasgeboren vampiers leerden hoe ze het vlekkeloos konden doen.
Deze bloedzuiger kon het, maar hij leek te flikkeren alsof hij door een stroboscoopbeweging bewoog in plaats van een vloeiende overgang van de ene plaats naar de andere.
“Slordig,” mompelde Nick en reikte naar de schede die aan de achterkant van zijn spijkerbroek was vastgebonden. Net toen de vampier bovenop hem lag, trok Nick de houten dolk eruit en stak hem diep in de keel van de vampier.
Dik, donker bloed stroomde uit de wond en over de hand van Nick. Hij boog zijn pols en de dolk brak af en liet het hout begraven in de vampier. Zijn hoofd hing opzij op een katachtige manier terwijl de vamp een paar stappen achteruit strompelde voordat hij iets onverstaanbaars zei en omviel.
Nick besloot ervoor te zorgen dat het ding dood was en legde de onderkant van zijn gevechtslaars op het hoofd van de vampier en verpletterend het. Hij tilde zijn voet op, draaide hem omhoog en maakte een gezicht naar de puinhoop aan de onderkant voordat hij zijn eigen vertolking deed om zijn voet over de grond te schrapen om hem eraf te krijgen.
Eindelijk tevreden liep hij de steeg weer in om zijn pistool te pakken en staarde hij naar de gebroken dolk.
“Verdomme, nu moet ik een nieuwe maken,” klaagde Nick en pakte zijn mobiele telefoon.
De telefoon ging drie keer over voordat deze werd beantwoord door een zeer vertrouwde stem.
“Hey Nick,” begroette de stem.
Nick fronste: “Mijn nummer staat niet in beeld.”
“Ik weet het, je nummer is het enige dat als privénummer verschijnt.”
Nick zuchtte: “Ik heb een gunst nodig Harley. Ik heb een pick-up voor de schoonmakers. Er ligt een vampier achter de vuilcontainer van The Witches Brew en een andere met een verpletterde schedel op een paar meter afstand in dezelfde steeg.
“Ben er over vijf minuten,” zei Harley met grote ogen en zuchtte toen Nick gewoon ophing.
Ze hadden allemaal de instructie gekregen om de vampiers te ontwijken vanwege hoe gevaarlijk zelfs één van hen zou kunnen zijn. Hier klootte Nick er met twee in dezelfde nacht ... en het was niet de eerste keer.
“Verdomde vampiers,” mompelde Nick en herlaadde snel z’n opgehaalde pistool. Omdat hij zijn geluk niet wilde drukken, kwam hij uit de donkere steeg en hield zijn aandacht gericht op elke beweging om hem heen. Hij verstopte discreet het handvat van de dolk en stopte het met zijn met bloed bedekte hand in zijn zak ... hij zou de jeans later wassen.
Nick fronste toen hij zich weer naar de voordeur begaf en het gesloten bord op ooghoogte naar hem terug staarde. Hij keek ernaar. Hoe had hij dat ding in vredesnaam gemist? Ter verdediging had hij het een beetje druk gehad met een paar gevaren. Zijn blik sloeg neer op de mededeling ... dat de winkel morgen gesloten zou zijn.
“Verdomme,” vloekte Nick en onderdrukte de drang om de weerloze deur te schoppen.
De overnachting moet zijn verzet. Het oude gezegde 'je dut in je verliest' kwam terug om hem te achtervolgen. Hij vergat zijn paranoia over vampiers volledig en marcheerde recht terug de steeg in waar de zijdeur van de winkel zich bevond. Hij stopte het pistool weg en voelde aan de deur en vond hem op slot.
“Jeetje,” fluisterde Nick en knielde voor de deur. “Deze nacht zit vol verrassingen,” raasde hij tegen zichzelf. “Wat had je verwacht? Dat zij je zou bellen om je te vertellen dat ze was vertrokken naar haar ... overnachter? Dummy, het is niet alsof je haar vriendje bent of zo. Het feit dat je haar niet op een date hebt gevraagd, betekent niet dat anderen dat niet zullen doen.”
Nick staarde naar het slot alsof het zijn schuld was. Hij had al gemerkt dat het alarmsysteem van de winkel alleen voor de show was en dat was al zo sinds de oude man stierf. Ofwel Gypsy had de rekening niet betaald of ze had het uitgeschakeld, niet denkend dat ze het nodig had.
Hij grijnsde, de nachtsloten waren misschien genoeg om de nieuwelingen buiten te houden, maar dit was zijn stad ... zelfs hij was een professional. Het meisje had onmiskenbaar iemand nodig die op haar let.
Hij haalde een klein portemonnee-achtig voorwerp tevoorschijn, klapte het open en trok twee gereedschappen tevoorschijn die eruitzagen als kleine priempjes. Hij plaatste ze allebei in het slot op de deur en trok hem open. Toen het slot draaide, hij grijnsde en legde snel het gereedschap weg.
Nick keek om zich heen om er zeker van te zijn dat hij nog steeds alleen was en glimlachte toen hij naar binnen glipte en de deur achter zich dicht deed. Hij moest met Gypsy praten als ze thuiskwam over haar 'beveiligingssysteem'. Misschien zelfs zijn diensten aanbieden ... natuurlijk gratis.
Nick bleef even staan en liet zijn nachtzicht in werking treden voordat hij door de opslagruimte en de hoofdkamer binnenliep.
De winkel was prachtig 's nachts, de straatlantaarns die aan de voorkant schenen reflecteerden alle kristallen die door de kamer verspreid waren. De flessen drankjes en geuren weerspiegelden verschillende kleuren en de glinstering van gepolijste zilveren wapens aan de muren. Het was sereen en hypnotisch voor zijn katachtige zintuigen.
Ervoor zorgend dat hij niets stoorde, trok hij door de winkel op een missie ... om alles uit te vinden wat hij kon over waar Gypsy was heengegaan en wie zij ontmoette. Als hij een rivaal had, wilde hij een gezicht en een naam.
“Jaloers? Wie ik Neeee,” Nick rolde met zijn ogen om deze kleine poging tot humor. Hij had nog nooit echt jaloezie gevoeld en het feit dat hij het nu voelde, had hem nieuwsgierig als de hel gemaakt.
Nadat hij al het papierwerk bij de balie had doorzocht, besloot hij dat hij op de verkeerde plaats keek. Nick ging terug zoals hij was gekomen en passeerde de opslagruimte tot hij bij een trap kwam naar de kelder. Hij had willen weten wat daar nu al een tijdje verborgen zat en het leek erop dat hij eindelijk zijn kans zou krijgen om erachter te komen.
Zijn grijns vervaagde en zijn ogen vernauwden. De onderkant van de trap was geblokkeerd door wat leek op een ouderwetse kluisdeur die in de baksteen en mortel was ingebouwd. Hij trok een wenkbrauw op en realiseerde zich dat de winkel bovenop een schuilkelder moest zijn gebouwd. Dat was niet zo netjes. Het grote wiel aan de voorzijde van de metalen deur vertelde Nick dat het een cijferslot was.
“Geweldig,” klaagde Nick “Deze plek is strakker afgesloten dan Envy met Devon als haar bewaker.”
Hij wreef zijn handen in elkaar, stapte naar de deur en draaide het wiel rond. Toen drukte hij zijn oor tegen de deur en concentreerde zijn katachtige zintuigen op de kleinste trilling. Hij begon langzaam en methodisch het wiel rond te bewegen totdat hij eindelijk de laatste klik kreeg en de hendel hoorde echoën toen deze zijn greep losliet.
“Hebbes,” fluisterde Nick en trok de dikke stalen deur verder open. Hij voelde de opwinding in hem opkomen toen hij zich realiseerde dat hij zich aan het voorbereiden was om het innerlijke heiligdom van Gypsy te zien.
Het eerste wat hem opviel, was dat ze de lichten had ingeschakeld ... gewoon niet de normale lichten. Verschillende kristallen vazen waren verspreid en bevatten enorme kaarsen die waarschijnlijk een week aan zouden blijven als ze alleen werden gelaten. Ze voegden een mystieke sfeer toe aan de kamer en lieten veel van dezelfde kristallen zien die The Witch’s Brew boven verkocht. Bij het zien van het uiterlijk van de dingen heeft ze waarschijnlijk haar favorieten uit elke zending gekozen en voor zichzelf bewaard.
Met zijn vingertoppen ging hij over een kristallen bol en vervolgens over een zwarte kristallen draak, kwam op Nicks lippen een glimlach hij wist wat ze voor Kerstmis moest krijgen. Zijn Gypsy-meisje had een fetisj voor kristallen ... niet dat het geen geweldig ding was om te verzamelen. Ze had een renaissance-type thema dat perfect bij haar paste.
Het meubilair werd goed gebruikt maar op een comfortabele manier. Toen het oorspronkelijk werd gekocht, wist Nick zeker dat het een fortuin zou hebben gekost. Nu begon de donkerpaarse, bijna zwarte bekleding tekenen van slijtage te vertonen en hij glimlachte toen zijn vinger tegen een kleine scheur schoof die dicht was genaaid met zwarte draad.
Zijn ogen lichtten op uit waardering bij het uitstallen van middeleeuwse wapens aan haar muur. Ze vond hem niet het type dat wist hoe hij ze voor iets anders dan decor konden gebruiken, maar daar was hij goed in. Hij heeft nooit iets gevoeld voor meisjes die als slechte ezels overkomen ... ze maakten het moeilijk voor een man om de held te spelen.
Toen hij naar het computerbureau liep, bewoog hij voorzichtig om de weinige items heen om te proberen een aanwijzing te vinden over waar ze heen was gegaan. Toen hij de computer aanzette, vloekte hij zachtjes toen hij zag dat deze met een wachtwoord was beveiligd.
“Wel verdomme,” hij greep zich vast en begon weg te draaien toen hij iets zag dat nog op de printer lag. Toen hij ernaar reikte, lichtten zijn ogen op toen hij zag dat het een gecorrigeerde vluchtroute was ... naar New York. Ze had de ene vlucht geannuleerd en een andere geboekt.
“Dus je bent een dag eerder vertrokken dan verwacht,” zei Nick en speelde kort met het idee om het volgende vliegtuig naar New York te nemen, maar veranderde snel van gedachten. Hij wist niet eens waar ze naar toe ging als ze daar eenmaal was aangekomen.
Nick legde het reisplan terug waar hij het had gevonden en leunde tegen de bank achter hem. Het stoorde hem nog steeds dat die vampiers deze plek hadden beslopen en hij vroeg zich af of hij moest blijven totdat ze terug zou zijn. Hij speelde met het idee en probeerde een goede reden te bedenken om te blijven.
De winkel was redelijk veilig zolang het daglicht was, maar het zou geen kwaad om hem 's nachts gezelschap te houden. De retourvlucht van Gypsy was pas morgenavond en haar beveiliging boven was slecht voor hem ... hoewel beneden ongeveer zo veilig was als ze kon krijgen.
Nick trok een donkere wenkbrauw op ... dat ging hij doen, hij zou de nacht blijven en de plaats bewaken. Zijn blik gleed naar de achterkamer die afgescheiden was van de rest van de enorme schuilkelder. Er hingen talloze strengen kristallijne kralen om een muur te vormen. Nick scherpte zijn gezichtsvermogen terwijl hij door de dunne lijnen naar de slaapkamer en het bad van Gypsy keek.
Hij bewoog doelbewust door de kralenmuur, liep naar de badkamer en trok zijn jas en shirt uit. Hij liet ze op een nette stapel op de vloer vallen, waste het bloed van zijn hand en pakte het shirt op om het te onderzoeken. Er zat geen bloed op, maar aan de mouw van de jas zat wel iets.
Hij deed het koude water weer aan en gebruikte de handzeep om het eraf te spoelen voordat hij het uitwrong en over de douchestang hing. Hij keek naar de badkuip en grijnsde naar de grootte ervan.
Zijn zigeuner had een tuinkuip groot genoeg voor vier personen om comfortabel te zitten. Beelden van haar die helemaal alleen een bad nam, lieten hem zuchtten en hij zette zichzelf handig op de foto met haar.
Hij schudde zijn hoofd, ging de slaapkamer in om rond te kijken en trok een wenkbrauw op naar het Californische kingsize bed. Het was duidelijk dat Gypsy van grote dingen hield en hij grijnsde toen een boze gedachte door zijn hoofd stroomde. Hij liep naar de voet van het bed, spreidde zijn armen uit en viel voorover in de zachtheid.
*****
Warren liep de grootste helft van de club in en schudde het gipsstofstof uit zijn haar. Het was een proces om de nieuwe extensie klaar te krijgen, maar met de snelheid waarmee het ging zou het net op tijd klaar zijn voor hun Halloween-maskerade. Hij was net zijn badkamer binnengekomen om te douchen toen zijn mobiele telefoon naar hem piepte.
Warren pakte het apparaat op en fronste terwijl hij het sms-bericht van Kat las. Hij schudde zijn hoofd met een zware zucht, zette het water in de douche uit en liep naar de hoofdkamer van Maan Dans. Hij had tenminste nog niet onder de douche gestaan toen de tekst doorkwam ... het was niet elke dag dat Kat hem sms'te met een '911'.
Toen hij uit de zijdeur tevoorschijn kwam, trok Warren een wenkbrauw naar de toestand waarin Devon verkeerde. Zijn broer was in zijn jaguarvorm met zijn ogen dichtgeklemd en leek veel pijn te hebben. Kat stond over hem heen met haar handen op haar heupen en gaf hem wat leek op een preek.
De ernstige uitdrukking op haar gezicht vertelde Warren dat dit echt slecht was. Hij wierp een blik op Quinn, die er duidelijk veel plezier aan beleefde ... de grijns die de poema droeg was een aanwijzing.
“Je moet letten op wat Kriss je vertelde,” zei Kat. “Als je dat niet doet, blijf je een tijdje zo en voel ik absoluut geen sympathie voor je.”
Ze sloeg haar armen over haar borst, geërgerd door haar broer. Trevor was minstens twintig minuten weg en haar domme broer kon nog steeds niet rechtopstaan. Ze twijfelde aan het vermogen van Trevor om rustig weg te lopen. Ze was ervan overtuigd dat Trevor hetzelfde voelde als Devon ... maar wist dat hij niet zou bewegen als hij met een slechte gedachten aan Devon zou denken.
Ze keek naar Devon toen hij naar haar gromde: “Grom niet naar mij. Trevor heeft tenminste de geest om zo te stoppen met denken.”
“Waarom ligt Devon op de grond?” Vroeg Warren terwijl hij door de kamer liep.
Quinn grijnsde vanaf zijn stoel aan de bar: “Het lijkt erop dat Envy zwanger is van Trevors baby en Devon wil Trevor daarvoor doden.”
Warren trok een gezicht naar Quinn omdat niets daarvan uitlegde waarom Devon op de hardhouten vloer spartelde.
“Ze was al zwanger en wist het niet toen ze met Devon paarde,” Kat wierp een blik op Quinn omdat hij zo vaag was. “Niemand wist het totdat Envy flauwviel en mevrouw Tully voor de zekerheid tests uitvoerde. Omdat de baby van Trevor is, wil Devon hem vermoorden.”
Warren kneep zijn ogen dicht en kneep in de brug van zijn neus. Hoewel dat een paar dingen verklaarde ... beantwoordde het nog steeds niet zijn eerste vraag. Hij zuchtte en besloot zichzelf te herhalen: “Waarom ligt Devon op de grond?”
“Hij ligt op de grond omdat Kane Trevor en Devon betoverd heeft ...” Kat haalde haar schouders op wegens gebrek aan wat anders te vertellen. “Nu, wanneer Trevor of Devon elkaar pijn proberen te doen, of als ze er zelfs aan denken om elkaar pijn te doen ... zijn ze hiertoe gedoemd.” Ze spreidde haar handen uit en wees de idioot op de vloer aan.
Warren fronste: “Laat me eens kijken of ik dat allemaal heb begrepen. Devon is boos omdat Envy zwanger werd voordat ze hem ontmoette en hij de vader van haar baby wil vermoorden ... maar dat kan niet omdat Kane slim genoeg was om hem onder een dwangspreuk te brengen?”
Quinn haalde zijn schouders op: “Dat is het in een notendop.”
“Slimme man,” mompelde Warren en schudde toen zijn hoofd en vroeg zich af waarom hij dit niet al van Michael had gehoord in plaats van het van Kat te horen. Hij leunde tegen de bar en staarde een ogenblik nadenkend naar zijn broer.
De situatie was nogal grappig, maar tegelijkertijd kon hij de gedachtegang van Devon hierover niet geloven. Het was duidelijk dat zijn broer niet erg helder dacht. Als Devon Trevor vermoordde, waar zou dat dan de baby van Envy laten? Zonder rekening te houden met het feit dat Envy hem altijd kwalijk zou nemen ... omdat het haar kind de kans ontzegt zijn echte vader te kennen. Dit vooral: maakte Warren boos.
“Laat hem maar, hij komt er wel uit.” De stem van Warren was koud.
Kat huiverde: “Dat is best wreed.”
“Je zei dat ze zijn gedoemd tot deze toestand wanneer ze denken aan het vermoorden van elkaar,” herhaalde Warren met zijn hand zwaaiend naar Devon. “Het enige logische zou zijn om te stoppen met denken op die manier. We kunnen Devon niet dwingen de manier waarop hij denkt te veranderen. Als hij echter van zijn partner houdt, gedraagt hij zich niet meer als een idioot.”
Warren keek toe hoe Devon zijn oren platdrukte en een niet zo vriendelijk gegrom rommelde door de kamer. Een beantwoord gerommel van Warren bracht het gegrom tot zwijgen en Devon sloeg zijn ogen op de grond voordat hij ze weer dichtkneep.
Warren kon deze keer niets doen om hem te redden. Dit was iets dat Devon voor zichzelf moest leren ... of misschien had hij hierbij de hulp van zijn grote broer nodig. Een langzame slinkse glimlach trok aan de hoeken van Warren's lippen toen het hem duidelijk werd hoe hij dit probleem kon oplossen.
“Ik ken die blik Warren,” zei Kat zachtjes ... heb nu al medelijden met Devon, “en durf er niet aan te denken.”
Quinns grijns keerde terug: “Moet ik altijd een camera bij me dragen?”
“Ja,” zei Warren.
“NEE!” Schreeuwde Kat tegelijkertijd.
Warren kwam dichter bij Devon en torende hoog boven zijn jaguar-vorm uit. “Dus wat als het zaad van Trevor diep binnen in Envy groeit,” verlengde hij expres het woord 'diep' alleen maar om Devon te laten reageren ... het werkte. “Zoals ik het begrijp ... sliepen ze maandenlang samen voordat je haar ooit zag.”
Devon schreeuwde en probeerd een poging om weg te komen van de pijn.
“Altijd de liefde bedrijven,” ging Warren verder en tikte nadenkend met zijn vingers tegen zijn kin. “Ja, ik heb gehoord dat dat een baby of twee kan veroorzaken,” grijnsde hij, zich afvragend hoe lang het zou duren voordat Devon immuun zou worden voor de beschimpingen.
Het humeur van Devon had hem in zijn jaguarvorm gedwongen en daarom dwongen zijn dierlijke instincten hem ertoe het mannetje te raken dat zijn partner probeerde te stelen. Het hoofd van Devon zwiepte in de richting van de deur en hij vocht tegen de pijn toen hij zich over de vloer bewoog.
“En waar denk je dat je heen gaat?” Vroeg Warren. Hij greep Devon bij zijn achterpoten en trok hem over de vloer. “Trevor kwam naar deze club omdat hij dacht dat je een moordenaar was ... probeer je hem gelijk te geven? En wat denk je dat er zou gebeuren als het je lukte om Trevor te vermoorden? Denk je dat Envy je zal bedanken en in je armen loopt?”
Devon is gromde tegen Kat alsof hij gedrogeerd was door haar. Hij groef zijn klauwen in de vloer en liet lange krassen achter in de nieuwe vloer. Kat keek hulpeloos toe terwijl Warren Devon de trap naar de danskuil sleepte, zijn lichaam bonkte bij elke tree.
Quinn legde zijn hand op zijn ogen en begon te lachen, maar stopte abrupt toen Kat tegen zijn achterhoofd sloeg.
“Wat,” zei hij, niet in staat zijn glimlach te verbergen. “Het is briljant. Tegen de tijd dat Warren klaar is met hem, is Devon helemaal verdoofd van het onderwerp.”
Kat wierp een blik terug in de richting van de trap die Devon was afgevallen. “Onderschat de koppigheid van Devon niet,” merkte ze op. “Hoe zou je je voelen als ik nu zwanger was van een andere man?”
Quinn ontnuchterde aan de gedachte van het geroezemoes, “ik raad je aan Kane te vertellen zijn spreuken op te poetsen ... hij zou er meer dan één nodig hebben.”
Kat knipoogde verrast naar haar partner en zuchtte zachtjes. Nou, hij was tenminste niet meer bezig om Devon belachelijk te maken.
Hoofdstuk 2
Chad reed de oprit van Trevors appartement op en parkeerde naast Evey. Hij zette de auto uit en leunde even terug terwijl hij dacht aan alles wat de afgelopen weken was gebeurd. Tussen hem en zijn zus wist hij niet wie de meest verpeste nu was ... nou oké, hij zou Envy die laten winnen. Toch was het voor hem ook niet makkelijk geweest.
Alleen al de gedachte dat hij was gedood en weer tot leven werd gebracht door Kriss en Dean was niets minder dan schrijnend. Het gaf hem de koude rillingen wetende dat hij ergens op een begraafplaats moest worden begraven ... voorbij ... klaar. Kortom, het maakte hem bang. Tot overmaat van ramp leek geen van beide gevallenen te weten wat de gevolgen van hun acties zouden zijn voor toekomstige gebeurtenissen.
Hij was teruggegaan naar het hoofdkantoor van PIT om zijn plunjezak te halen en had Ren gelukkig alleen in zijn kantoor gevonden. Hij had van de gelegenheid gebruik gemaakt om Ren opnieuw te vragen of er iets was waarvan hij op de hoogte moest zijn. Helaas wist de alwetende Ren niets meer dan Kriss en Dean en werkte hij een beetje op de zenuwen van Chad.
In dit tempo zou hij de komende weken waarschijnlijk op eieren lopen om te zorgen dat er niets anders gebeurde ... maar in zijn werk was dat nooit een garantie. Chad had het eindelijk net vergeten en besloten dat hij nu net zo menselijk was als hij ooit was geweest en naar de hel met het onbekende. De beslissing had eigenlijk een last van zijn schouders afgenomen.
“Hallo Chad,” riep Evey's zachte stem naar hem toe.
Chad keek uit het passagiersraam en glimlachte: “Hé Evey.” Hij stapte uit de auto en liep naar de bestuurdersdeur. Toen haar raam naar beneden rolde, leunde hij ertegenaan alsof hij eigenlijk tegen een persoon sprak, hoewel zijn blik op het verlichte dashboard was gericht. “Hoe gaat het?”
“Als je er zo mooi uitziet, is het moeilijk om je niet goed te voelen,” antwoordde Evey en maakte de glimlach van Chad breder.
“Ik kan niet met die logica discussiëren,” zei Chad met zijn hand op haar dak.
“Trevor liet de sleutel van de voordeur achter in mijn dashboard,” ze opende de passagiersdeur. “Het is allemaal van jou.”
Chad deed een stap achteruit toen de deur op een kier kwam en schoof op de voorstoel om het dashboardkastje te openen. “Hoe gaat het met Trevor?”
Evey zuchtte: “Ik ben bang dat Trevor hier niet is ... hij zei iets over wat stoom afblazen door een slechterik te schoppen.”
Chad fronste, dat klonk als Trevor, maar waarom nam hij Evey niet?
“Waarom ben je niet bij hem?” Vroeg hij zijn nieuwsgierigheid onder woorden brengen.
“Hij zei dat hij een tijdje alleen moest zijn,” antwoordde Evey. “Hij is overstuur omdat hij bang is dat het conflict tussen hem en Devon Envy zal verontrusten en ervoor zal zorgen dat ze de baby verliest.”
Chad schudde zijn hoofd. “Ik denk niet dat het zover zal komen. Beiden zijn koppig, maar ze zullen Envy nooit opzettelijk pijn doen.”
“Hij houdt van haar,” zei Evey bijna triest.
Chad knikte: “Ja, ik weet het.”
“Dus in plaats van aan Devon te denken, gaat hij zijn pijn op iets anders richten?” Evey wilde opheldering van het mysterie van de menselijke natuur. Hoe meer ze leerde, hoe nieuwsgieriger ze werd.
“Waarom volgde je hem niet?” Vroeg Chad om haar vraag te vermijden. Hij had het gevoel dat hij wist bij welk team Evey hoorde als het om de twee mannen ging.
“Mijn scanners kunnen hem alleen volgen als hij in menselijke vorm is. Trevor weet dat en wilde bij me vandaan sluipen. Voordat hij vertrok, veranderde hij in een uil en vloog weg,” legde Evey uit.
Chad haalde de sleutel van het appartement uit het handschoenenkastje en ging terug naar zijn auto om zijn plunjezak te halen. Hij leunde achterover tegen zijn auto en staarde naar Evey, hij vond die auto steeds leuker, telkens wanneer hij met haar in contact kwam. “Ik denk dat we daar dan niet veel aan kunnen doen, nietwaar?”
Evey zuchtte: “Ik denk het niet.”
Chad bleef even staan en nam het ietwat stoffige uiterlijk van Evey's lichaam in zich op en glimlachte. “Wilt u een lekker bad en een wax?”
Evey begon te neuriën en Chad knikte: “Een Sexton-bad komt eraan ... zodra ik me heb omgekleed.”
“Chad,” riep Evey toen hij de deur naderde.
Chad keek over zijn schouder: “Ja?”
“Trek geen shirt aan,” snoof Evey.
“Ah, jij wilt de Sexton Sexy Special, of niet?” Chad leek erover na te denken en knipoogde toen naar de prachtige auto, “ik denk dat dat geregeld kan worden.”
Evey bleef spinnen.
*****
Envy liep het penthouse-appartement van Kriss binnen en zakte meteen in het vertrouwde comfort van de bank. Ze heeft Devon al gemist ... Chad gemist ... en elke keer dat ze zelfs aan Trevor begon te denken, wilde ze huilen. De enige reden dat ze niet huilde was vanwege de baby ... het had een kalmerende werking op haar. Meng het allemaal samen en eerlijk, ze begon een beetje gevoelloos te worden.
Dean wierp Kriss een vreemde blik toe, maar Kriss schudde zijn hoofd en zei in stilte Dean dat hij alles later zou uitleggen.
“Dit is een eerste klas puinhoop,” zei Envy zachtjes en greep één van de kussens om te knuffelen.
Kriss zuchtte: “Het is niet jouw schuld dat dit allemaal gebeurd is. Devon moet het gewoon door zijn dikke schedel krijgen dat hij de vader van je baby niet willekeurig kan aanvallen.”
Envy liet haar kin op het kussen zakken en omhelsde het wat strakker: “Hij ... hij beloofde dat hij Trevor niet zou aanvallen.”
“Wanneer?” Vroeg Kriss, nieuwsgierig waarom zo'n belofte zelfs was gedaan.
“Nadat we terug waren van die vakantie met jou en Tabby ... vochten ze in de voortuin van Chad. Daarna heb ik hem laten beloven niets met Trevor te beginnen, omdat ik niet wilde dat één van beide pijn zou lijden.” Ze beet op haar onderlip en voelde druk op haar borst. Ze hadden elkaar geen pijn gedaan, maar ze was er vrij zeker van dat zij ze allebei genoeg pijn had gedaan om dat goed te maken.
Dean fronste: “Misschien moet je je kat aan die belofte herinneren.”
“Dean,” zei Kriss waarschuwend.
“Wat?” Vroeg Dean zachtjes. “Als Santos van het meisje houdt, moet hij het bewijzen door zijn woord te houden.”
Envy ademde luid uit: “Dean heeft een punt Kriss.”
“Punt of niet, ik denk niet dat dit het juiste moment is om het te zeggen,” zei Kriss.
“Zo niet nu, wanneer dan? Ik moet beginnen aan de kleine man te denken,” zei Envy zachtjes. “Ik denk niet dat de club een goede plek is om een kind op te voeden. Ik bedoel, het werkte voor Devon en zijn gezin ... maar ik wil mijn kleine jongen niet in een nachtclub opvoeden.”
“Natuurlijk niet,” Kriss was het ermee eens. “Maar wat wil je doen, teruggaan naar Chad?”
Envy sloeg haar hoofd heen en weer, “Oh hel nee. Chad heeft genoeg te verwerken. Het laatste wat hij nodig heeft, is mijn problemen aan te pakken. Trouwens ... hij woont al bij de papa van de baby. Nee, ik denk dat totdat alles tot rust komt, ik gewoon ga doen alsof ik een alleenstaande ouder ben.”
“Een ander appartement misschien?” Bood Dean aan voordat Kriss dom genoeg was om te suggereren dat ze bij hen zou blijven ... permanent.
Envy haalde haar schouders op: “Het is een idee, maar ik hoopte altijd dat ik een huis zou hebben als ik uiteindelijk besloot om kinderen te krijgen.”
Kriss' uitdrukking kwam onmiddellijk omhoog: “HUIZENJACHT!”
Zijn uitbarsting liet Envy schrikken waardoor ze haar hoofd omhoog gooide en recht naar hem keek. “Huizenjacht?”
“Natuurlijk,” zei Kriss. “Je wilt niet in de club zijn wanneer de baby wordt geboren, toch? Een huis vinden en het vullen met meubels en babyspullen zou perfect zijn om je gedachten los te maken.”
“Maar waar ga ik het geld halen voor een nieuw huis?” Vroeg Envy. “Ik verdien goed geld bij Maan Dans ... maar niet zo veel.”
Kriss glimlachte geruststellend en pakte voorzichtig haar hand: “Lieverd ... dat is het laatste waar je je zorgen over moet maken. Ik zal je helpen het huis van je dromen te krijgen als dat is wat je wilt ... en durf het me niet moeilijk te maken. Dat is mijn petekind daarbinnen.”
Envy was geamuseerd en hij wees opnieuw naar haar onderbuik. Ze gaf toe aan de glimlach maar schudde haar hoofd: “Ik kan je dat niet aan doen Kriss ... en je hebt niet zoveel geld ... toch?” Ik bedoel ... ik ben een barman en jij bent een parttime stripper.”
“De enige reden waarom ik de moeite neem om te strippen, is omdat het leuk is. Ik heb een spaarrekening, aandelen, obligaties en een paar andere dingen waarvan ik niet zeker ben wat de namen zijn,” zei Kriss en klonk bijna idioot. “Ik weet het eigenlijk niet meer ... maar de man bij de bank blijft me als zijn favoriete miljardair beschouwen.”
“Je bent zo'n idioot,” zei Envy giechelend en gooide een kussen naar hem.
“Ow,” Kriss keek me een uitgestreken gezicht toen het kussen hem in het gezicht raakte.
Dean verborg zijn grijns wetende dat dit precies was wat Kriss nodig had ... iemand om voor te zorgen, zelfs al was het maar voor een korte tijd. Ze waren allebei slecht in het oppakken van liefdadigheidszaken leek het.
Hij blokkeerde het speelse gekibbel van zijn huisgenoten en keek vanuit het enorme penthouse-venster naar de meedogenloze stad. Het was duidelijk dat Kriss een tijdje bezig zou zijn met Envy en uiteindelijk ... Envy zou de zekerheid hebben die zij en de baby nodig hadden. Dit was de perfecte gelegenheid voor hem om opnieuw de gevallen hybride te stalken die met Misery was opgesloten.
Dean had hem per ongeluk gevonden en had hem sindsdien stil van op afstand in de gaten gehouden. Na een paar dagen kijken, liet Dean hem kleine items achter, zoals schone kleding, dekens en af en toe een eetbaar gerecht van de nabijgelegen supermarkt. Het eten werd niet altijd gegeten, maar ... menselijk eten was geen noodzaak. Ze zouden met of zonder kunnen leven. De kleding en dekens werden echter elke keer meegenomen.
Tot nu toe had de hybride geen slechte neigingen getoond en vermeed de andere demonen als de pest. Het was een goed teken van de mentale toestand van de hybride ... maar dingen hadden de neiging te veranderen als dergelijke wezens te lang alleen werden gelaten.
Van wat Dean had opgemerkt, was de hybride meer een gevallene dan een demon en hij zou zijn eigen miljarden dollars wedden dat hij de hybride zover kon krijgen om hem te vertrouwen als hij wat meer tijd kreeg. Als dat zou gebeuren, dan zou hij hem misschien kunnen redden van de vreemdheid van deze wereld waarin hij plotseling was vrijgelaten.
Hij sloot zijn ogen en herinnerde de tranen van de man toen hij uit de grotmuur barstte en de nacht in vluchtte. Dat was de dooddoener ... demonen huilen niet.
“Ik ga een tijdje weg,” zei Dean plotseling en liep naar de deur.
“Neem wat chocoladesiroop mee terwijl je weg bent,” riep Kriss voordat Dean de deur bereikte.
Dean zweeg en wierp een blik op hem terug: “Chocoladesiroop, waarom wil je dat in vredesnaam?”
“Chocolademelk,” zeiden Kriss en Envy tegelijkertijd.
Dean schudde zijn hoofd en verliet het penthouse, terwijl hij de deur geamuseerd giechelend achter zich sloot.
Nadat de deur dicht was, keek Envy naar Kriss op: “Ik heb geen kleren meegenomen en ik begin slaperig te worden. Het was een lange dag ... en nacht. Heb je iets waar ik in kan omkleden?”
Kriss knikte: “In de tweede slaapkamer.” Hij wees naar een gesloten deur en knipoogde vervolgens naar Envy, “daar slaap ik als ik pissig ben op Dean. Het dressoir daar heeft een paar van mijn grotere shirts en een paar boksers ... help jezelf.”
“Vechten jullie vaak?” Zei Envy bezorgd, en wilde de toevlucht van Kriss niet van hem wegnemen.
“Alleen als hij een lul is,” grijnsde Kriss en stak zijn duim naar een andere gesloten deur. “Dat is zijn logeerkamer als ik hem wegjaag.”
Envy kon niet anders dan lachen: “Je bent gek ... weet je dat?”
“De ambitie van mijn leven,” zuchtte Kriss speels en liep toen naar de keuken. Hij moest een nieuwe boodschappenlijst maken voordat de verlangens van hem en Envy begonnen in te slaan. Hij stopte halverwege en liep naar de voordeur. Weg met de lijst ... hij wilde nu augurken. “Ik ga de supermarkt plunderen ... wacht niet op mij.”
Envy wachtte tot hij weg was voordat zij langzaam van de bank stapte om haar kamer te bekijken. Ze sloot de deur achter zich, opende het dressoir en giechelde om enkele van de hemden die hij daar had. Sommigen waren schattig met kleine babydieren erop, anderen hadden grappige uitdrukkingen en anderen waren gewoon effen kleuren. Ze koos een effen zwart shirt en een paar Sponge Bob-boxers, legde ze op het bed en tilde haar shirt over haar hoofd.
Haar weerspiegeling in de spiegel trok haar aandacht en ze streelde de zachte, gladde huid van haar buik. Ze hield haar hoofd opzij om haar buik vol met het kind voor te stellen en draaide zich naar de zijkant om de bolle helling van haar buik te onderzoeken.
“Ik vraag me af hoe je gaat worden,” zei ze zachtjes tegen de groeiende baby. “Ga je zoals ik zijn, wild en koppig… of zul je net als hem zijn, slim en koppig? Ik hoop dat ik een goede moeder voor je zal zijn en ik weet dat Trevor een goede vader zal zijn.”
Envy glimlachte naar haar spiegelbeeld en stelde zich de kleine ziel voor die zich daar nestelde. “Je bent al gezegend ... weet je dat? Je zult zoveel ooms en peetouders hebben die je beschermen, ik durf te wedden dat je niet eens een papiersnee krijgt.”
Ze zag beweging achter haar in de spiegelreflectie en draaide zich om om te zien wat het was. Ze ging dichter naar het balkonraam, duwde het gordijn opzij en staarde naar de prachtige witte uil die op de reling zat en haar met diepe donkere ogen in de gaten hield.
De uil hield zijn hoofd opzij alsof hij probeerde te bepalen wat ze was voordat hij zijn hoofd in de tegenovergestelde richting draaide. Envy had er nog nooit één zo dichtbij gezien en was bang dat als ze wegkeek het zou verdwijnen.
De uil draaide zijn hoofd nog een keer naar haar toe voordat hij zijn rug omdraaide en van de reling sprong. Zijn vleugels spreiden zich uit in de wind en vlogen over de stad naar Angeles National Forest.
Envy herinnerde zich ergens dat uilen een teken van wijsheid waren en ze hoopte dat het een teken was dat ze het juiste deed.
*****
Aurora hield haar kleine zwaard steviger vast en keek achterom het gebouw op zoek naar enig teken van Samuel. Ze kon niet geloven dat ze zo nonchalant was geweest om zich zo door hem laten te besluipen. Het was een ongelofelijke meevaller geweest dat ze in één stuk van het dak van de wolkenkrabber was gekomen.
Terwijl ze viel, had ze zich neergelegd bij het feit dat dit echt pijn zou doen, maar een ongebruikelijke redder had haar geholpen. Op die specifieke wolkenkrabber stonden beelden van haviken die gelukkig vanaf de zijkanten uitstaken. Ze had er midden in haar val één kunnen pakken en zich eronder kunnen slingeren, zodat ze voor Samuels gezicht verborgen was toen hij langs de rand van het gebouw keek.
Het voelde alsof ze voor eeuwig had vastgehouden toen het gevoel van zijn aura eindelijk begon te vervagen. Nadat ze zeker wist dat Samuel weg was, trok ze zich omhoog en kon bovenop de kop van de havik kruipen.
Moe en buiten adem leunde Aurora achterover tegen de muur van het gebouw om even te rusten. Het kostte haar een paar minuten om op adem te komen, maar elke adempauze van Samuels obsessie met haar was meer dan welkom. In gedachten wist ze waarom hij haar bleef volgen ... wellust, duidelijk en eenvoudig.
Ze zou niet ontkennen dat Samuel wenselijk was, maar dat was de allure van de krachtigere demonen. Ze waren mooi om naar te kijken totdat je zag wat er onder hun buitenkant zat. Samuël was mooier dan de meeste demonen, maar in veel opzichten was hij veel donkerder dan zij aan de binnenkant.
