Еллар бүләге. Шигырь 12 том. Стихи

Хокукларны бергә яклаулар.

Чиребездән, олы таркаулыктан,
Дәва табып аннан арыну.
Дулкыннарны бердәм тояр өчен,
Бер көймәдә бара алыну.

Бер дулкында, бердәм тибәр йөрәк,
Ерагаер, булган ялгышлар.
Сынауларда бергә була алсак,
Яфаламас ялгыз язмышлар.

Бер Ул хуҗа!

Иман белән яшәгәндә,
Җирдә татар әрәм булмас.
Татарларны яратмаган,
Бер генә дә әдәм булмас.

Дошманнарны чутламасак,
Ерак булсак, без алардан.
Аллаһыга сыенганда,
Чыкмасларда үз арадан.

Көтү булып яшәгәндә,
Табылмасмы көтүчеләр.
Бар көтүне сатып, яулап
Үзенеке итүчеләр.

Яратуны… аңламагач,
«Ай-лав-ю» лар онытылар.
Күктә хәзер таралучы,
«Син-кол-син"нәр болытыдыр.

«Мин-кул-шул"лар яңа буын,
Алыштырмас татарларны.
Иман көче җыя алсак,
Җиһан белер татар барны.

Аллаһ юлы җиһад булыр,
Кырашлары – утлар атар.
Утлы караш күреп дошман,
Егылырда, тормас, ятар.

Бер Ул хуҗа иманлыга,
Көтүчеләр, хуҗа түгел.
Кыйбласыз – без көтүдә,
Менә шундый «нуҗа» бүген.

Беренче класстан

Без бит әдәм балалары,
Әллә ниләр кайчак эшлибез.
Төрле ризыклар пешерәбез,
Ә үзебез һичтә «пешмибез».

«Беренчедә» генә калган кебек,
«Икенчегә», һаман күчмибез.
Хәрефләрне белеп бетереп,
Китаплардан белем эчмибез.

Укытучы сүзен, ишетмибез,
Өй эшләрен кайчан эшлибез.
Әлифбаны тотып карыйбыз да,
«Туган тел"гә һаман күчмибез.

Бер шигырь дә һаман ятламыйбыз
Гади мисал чишә алмыйбыз.
Каникулда үтә уку елы,
Мәктәпкә дип никтер бармыйбыз.

Укучылык – гыйлем алулар ул,
Яшь вакытның якты эзләре.
Дөньяның да бәракәтен тоеп,
Аның диңгезендә йөзгәне.

Без беренче класс балалары,
Якын итеп шундый ярлыкны.
Күчми калган укучылар кебек,
Гомерлеккә утырып калдыкмы.

Алга таба юллар ачыла бит,
Таүге адымнарны атлагач.
Кыен була алга баручыга,
Өмет гөле чәчәк атмагач.

Әнә кояш кабат күтәрелә,
Ә нурлары – безгә карашы.
Күтәрелеп карап, аңлыйсы да,
Яктылыкка таба барасы.

Бетмәс теләк

Теләк арты теләк туа,
Ник шулай тибә йөрәк.
Гомер юллары барыла,
Теләкләреңне сөйрәп.

Запас түгел, лапас түгел,
Кайдан, нигә ул теләк.
Алдавыч байлыклар кебек,
Бушый алмаслык келәт.

Бураннар да маяк түгел,
Юлларны куймый көрәп.
Чокыр казып, күмү өчен,
Әллә шундый бер көрәк.

Гөнаһ кебек, оят булып,
Күпмесен булмый сөйләп.
Моңнар, жырларга ошатып,
Уйланып, булмый көйләп.

Булган барсын күтәрергә,
Түзмәс кебек беләкләр.
Димәк шулай яратылган,
Яшәү өчен кирәкләр.

Теләк белән хыялларны,
Буташтырып куюмы.
Хыялларга күмә торган,
Теләкләрдән туюмы.

Әллә гади бер сыналу,
Үлчәргә нәфесләрне.
Асылы булган – күңелне,
Күрергә, кәсепләрне.

Бисмилләһ

Күркәмлеге очырашулар өчен,
Беренче сүз, булса сәләмнәр.
Бисмилләһи – Аллаһ исеме белән,
Башланадыр, савап гамәлләр.

Беренче сүз фикереңнең башы,
Ә ниятең, аның эчендә.
Ихлас күңел була алу кирәк,
Сүзләреңне әйтер өчен дә.

Яхшы эшләр, яхшы кәеф белән,
Матурлый ул кеше арасын.
Күрсәткәндәй юлчы кузгалганда,
Кая таба юллар барасын.

Начар кәеф, холык, фигылләрең,
Онытылып торыр ул мизгель.
Җылы хисләр яшерелә алмый,
Кеше күңелләре бик сизгер.

Бисмилләһи – сүзнең кыйбласы,
Ниятләрнең изге татлысы.
Аллаһ ризалыгы өчен булган,
Гамәлләрнең бары яхшысы.

Бозык ризык

Мактанырга кирәк микән,
Кемнәргә, ниләр өчен.
Әллә ниләр майтарырга,
Җитә дип, минем көчем.

Начар яклар, берәр вакыт
Ошый микән кемгәдер.
Әй, алары баштан ашкан,
Кабатлана көндә дер.

Начарлыкны кыласың да,
Яхшы диеп, яклыйсың.
Начарлыкка начарлык дип,
Үз үзеңне аклыйсың.

Бозык ризык шикелле,
Табыннарга куйганда.
Юмартланып начар белән,
Ник алайса сыйларга.

Бер күңелдән барысы да,
Яхшысы, начарлыгы.
Шундый күңелләрдә була:
Кешеләр качарлыгы.

Болганчык еллар

Болганчык еллар заманы,
Үткәнсез, киләчәксез.
Ахыйрәтткә күчкәнче әллә,
Җаваплар бирәчәкбез.

Ялгышмадык, адаштык без,
Үз теләгебез белән.
Җәен, кышын, язын, көзен,
Гел теләп яшел үлән.

Әллә кемнәргә ышанып,
Атлам саен алданып.
Бәхетне тапмакчы булып,
Дошман-дуска ялланып.

Кыйбланы аңласак та,