Ze hing de telefoon op en een brede grijns spreidde zich uit over haar gezicht terwijl ze zich snel aankleedde. Het was leuk om iets te doen te hebben terwijl Damon weg was. Nu voelde ze zich tenminste nuttig en met een beetje geluk kon ze Damon misschien bewijzen dat ze echt dingen alleen kon.
Ze trok haar favoriete spijkerbroek en één van Damons zwarte button-up shirts aan, pakte een zwarte lederen plunjezak en haalde twee kledingsets uit de kast. Een set voor het geval ze van zachte, stoere dingen hield en een andere set die haar een stoer en gecontroleerd gevoel zou geven. Waarom geef je het meisje geen keuze tussen chic of badass. Trouwens, Damon had meer dan de helft van haar kast gevuld met slechte meisjesoutfits, zodat ze zou passen bij de bad boy-act die hij had.
Nadat de kleren waren ingepakt, ging ze door een aantal nieuwe onderkleding die ze nog niet had gedragen en iets voor het meisje om in te slapen voordat ze ze ook in de tas stopte. Ze dacht dat nadat ze gevangen werd gehouden, elk meisje de kleine dingen zoals schoon ondergoed, tandenborstel en misschien een beetje make-up zou waarderen.
Bij nader inzien keek ze nog een laatste keer rond in de kamer om er zeker van te zijn dat ze niets had gemist. Ze zag haar verzameling haarspullen en pakte een kam en borstel samen met een paar haarbandjes, zodat het meisje haar haar kon opsteken als ze dat wilde.
Alicia glimlachte toen ze de riem van de tas over haar schouder legde en naar de slaapkamerdeur liep. Het voelde goed om te weten dat ze Micah weer zou zien, ook al was het maar een paar dagen geleden. Ze miste hem.
Het feit dat hij specifiek om haar hulp had gevraagd, was opwindend genoeg. Iemand onder haar macht brengen om legitieme redenen, en het feit dat haar doelwit een weerwolf was en niet zomaar een mens, zou een uitdaging voor haar betekenen.
Mensen waren veel gemakkelijker onder een betovering te plaatsen omdat ze er niet echt immuun voor waren, tenzij de mens psychisch was of een charme droeg zoals haar ketting. Damon had haar verteld dat shifters moeilijker te doordringen waren omdat al hun vijf zintuigen hoger waren.
Helaas had ze niet veel de kans gehad om het zelfs op mensen uit te testen met Damon die haar nauwelijks de slaapkamer uitliet.
Alicia rechtte haar schouders. Dit was voor haar een uitgelezen kans om echt te oefenen zonder de seksuele afleiding. Net toen ze de slaapkamer van haar en Damon uitliep, stormde Kane buiten adem de voordeur binnen.
"Is er iets mis?" Vroeg Alicia.
Kane leek haar niet te horen en bleef mompelen over een vrouw die Olivia heette. Plots bevroor hij en vloekte luid.
"Verdorie!" Schreeuwde Kane. "Niet Olivia ... Victoria."
Michael en Damon liepen op dat moment binnen, beide grijnzend om Kane's capriolen.
Alicia kreunde bijna om Damons timing. Hoewel ze blij was om hem veilig en gezond terug te zien, had ze gehoopt op tijd om naar de politie te gaan en terug te zijn voordat hij terugkeerde.
"Dus jij bent de man die de naam onthoudt van elke vrouw met wie hij ooit is geweest," zei Damon.
"Ik herinner me ze," gromde Kane.
"Wie is Olivia dan?" Vroeg Michael.
"Loop naar de hel!" Kane mompelde voordat hij naar zijn slaapkamer liep.
"Ik denk dat dat het antwoord op die vraag is," zei Michael en liep naar het trappenhuis, maar hij bleef even staan en zag Alicia bij haar slaapkamerdeur staan alsof ze net betrapt was met haar hand in de koekjestrommel.
Kane deed de slaapkamerdeur achter zich dicht en zag Tabatha daar staan met haar armen over haar borst gekruist.
"Dus, wie zijn Olivia en Victoria?" zij vroeg.
"De ex-vriendinnen van Damon en Michael," antwoordde Kane zonder aarzeling en verzegelde zijn lippen over de hare.
In de hoofdkamer werd Damons blik meteen naar Alicia getrokken en hij glimlachte bijna toen hij haar één van zijn shirts zag dragen. De manier waarop ze op haar onderlip beet, deed hem echter fronsen en hij keek haar langzaam aan. Zijn ogen vernauwden gevaarlijk toen hij de weekendtas zag, die ze niet had dichtgeritst, aan haar schouder.
Alicia knipperde met haar ogen toen Damon plotseling minder dan een meter voor haar verscheen en haar pad blokkeerde door een palm aan weerszijden van het kozijn te plaatsen ... en haar effectief tegen het houten oppervlak te houden. Hij boog zich naar voren en bestudeerde haar zonder een woord te zeggen, maar ze zou verdoemd zijn als die blik in zijn ogen geen boekdelen sprak.
Ze voelde zich een beetje nerveus worden en probeerde het te verbergen door te glimlachen: "Ik ben blij dat je terug bent."
"Ben jij?" Vroeg Damon niet te kunnen voorkomen dat zijn donkere kant zijn hoofd ophief. "Als ik een paar minuten later was geweest ... zou je dan hier nog op me wachten?"
Alicia kon het zelfinstinct niet weerstaan en stak haar hand op om de ketting aan te raken die niet meer om haar nek zat. Ze herinnerde zich plotseling dat ze het aan Nick had gegeven en kroop inwendig toen ze merkte dat Damons ogen haar nerveuze beweging hadden gevolgd en vervolgens terug flitsten om haar vast te pinnen met een donkerder amethist blik.
Op dit moment wist Alicia dat liegen hem zou kunnen uitlokken en daarmee kwam het risico van veel dingen met zich mee, waaronder een herhaling van een pak slaag. Ze voelde de hete blos opkomen naar haar wangen bij het zien, tilde haar kin uitdagend op en vertelde hem kalm de waarheid.
"Nee."
Ze zuchtte toen Damon aan de deurknop draaide en haar de slaapkamer in dwong. Ze kromp ineen toen hij de deur achter zich dichtsloeg. De gesplitste tweede blik op de uitdrukking op Michael's gezicht voordat het werd geblokkeerd, was absoluut genoeg om haar zorgen te maken.
"Waar ging je naartoe?" Vroeg Damon alsof hij de vraag in de verleden tijd wilde stellen.
"Ik ging gewoon naar Micah," zei Alicia in een poging om het misverstand te corrigeren voordat ze zich weer met zijn gezicht op zijn schoot bevond.
"Dacht je dat je de nacht met Micah zou doorbrengen?" Vroeg Damon zachtjes.
Een verwarde blik kruiste het gezicht van Alicia voordat ze haar blik op de open nachttas richtte. Ze zag het mooie zwarte ondergoed en de haarborstel er bovenop liggen en zuchtte. Oké ... ze kon het standpunt van Damon wel zien, maar dat zou haar niet beletten hem een weerwoord te geven die naar zijn perverse gedachten sloeg.
"Hij heeft me nodig," wilde Alicia grommen toen hij haar onmiddellijk afsneed.
"Ik wed dat hij dat doet." Damon kwam een snelle stap dichterbij, torenhoog over haar kleinere frame. Wat Micah echt nodig had, was een priester die op zijn begrafenis kwam.
"Weet je wat?" Zei Alicia langzaam terwijl ze haar ogen opsloeg om zijn hoofd op te richten. "Je bent een idioot."
"Als het je idioot maakt om je tegen te houden om me te verlaten, dan is het maar zo," antwoordde Damon.
"Nee, je bent een idioot omdat je denkt dat ik je zou verlaten," snauwde Alicia met het gevoel dat haar woede toenam over het feit dat hij nog steeds conclusies trok. “De kleren ... zijn niet ... voor mij ... Damon,” zei ze knarsetandend.
"Oh ja, laten we gaan kijken hoe ze Micah staan," dreigde Damon, die zich al visualiseerde dat hij Micah wurgde met het kanten zwarte slipje van Alicia.
Alicia wilde geërgerd gillen, maar onthield zich omdat er glas in de kamer was. Eigenlijk was ze trots op Damon dat ze het niet allemaal al kapot had gemaakt. Ze kromp ineen toen de make-upspiegel naast haar barstte ... de wet van Murphy op zijn best.
"Verdomme Damon, stop zo stom te zijn!" Alicia siste nog dichter bij hem en greep de voorkant van zijn shirt om zijn gezicht naar het hare te trekken. Ze had geleerd hoe ze moest intimideren van de beste leraar ter wereld ... hem. “Micah en zijn detectiveteam hebben vanavond een vrouwelijke weerwolf gered van slavenhandelaren. Ik nam de kleren naar haar toe, zodat ze iets had om aan te trekken als ze terug veranderd. Ik stond op het punt om hen op het politiebureau te ontmoeten, omdat ik een grote meid ben, Damon en het prima zou hebben gedaan."
"Oh, je denkt van wel?" Vroeg Damon omdat hij wist dat ze volledig was vergeten dat deze stad vol demonen was.
"Ik weet het. Je bent net klaar met het helpen van je broer ... nu is het tijd voor mij om de mijne te helpen. En sinds wanneer is het voor mij illegaal om mijn familie te helpen wanneer ze erom vragen?” Alicia trok een wenkbrauw op en daagde hem uit nee te zeggen.
"Dan heb je er geen probleem mee dat ik met je meega ... toch?" Damon gromde bij het zien van het beeld dat ze daar als een kleine wegloper de geïmproviseerde koffer vasthield.
Alicia grijnsde: “Goed, en als ik je eerste theorie verkeerd bewijs ... moet je me je aan het bed laten boeien.”
"Dit is geen onderhandeling," verklaarde Damon zijn armen over zijn borst kruisen.
"Nee, je hebt gelijk ... het is een weddenschap," Alicia schoot terug met een arrogante uitdrukking op haar gezicht. "En als je me door die deur volgt ... dan ga je akkoord met de deal." Dat gezegd hebbende, hief ze haar kin een stukje hoger terwijl ze langs Damon de deur uit liep.
Damons lippen werden dunner en zijn ogen schoten naar de spiegel toen er nog een paar scheuren over het oppervlak verschenen. Hij kalmeerde zijn woede, blij dat hij niet goed had begrepen wat ze deed. Trouwens, hij moest toegeven dat als hij Alicia hem met handboeien aan het bed liet vastketenen, het een tamelijk interessant vooruitzicht was.
Michael kon de grenzen van vier muren niet uitstaan en liep het dak op toen Alicia en Damon weer in hun kamer verdwenen. Hij grijnsde naar de deur die niet meer correct sloot en wist dat ze dat snel moesten repareren. De vroege avond beloofde een koele te worden en hij sloot zijn ogen in gelukzaligheid terwijl de wind over hem heen veegde.
Het geluid van de opening van de voordeur deed hem naar de rand van het dak lopen en naar beneden kijken. Hij keek toe hoe Damon en Alicia het gebouw uitkwamen met Alicia bijna sluipend over de parkeerplaats. Hij voelde een glimlach om zijn lippen trekken toen Damon haar eigenlijk moest inhalen om haar hand te pakken.
Aanvankelijk dacht hij dat misschien niet, maar nu kon hij het toegeven ... Alicia was het perfecte meisje voor zijn broer. Ze wist hoe om te gaan met zijn humeur en toch te krijgen wat ze wilde.
Hij trok een wenkbrauw op toen Damon haar rondzwaaide voor een kus. Het echtpaar nam even de tijd om zichzelf opnieuw te leren kennen voordat Damon naar hem opkeek en een wenkbrauw optrok. Michael hield zijn hoofd opzij en haalde zijn schouders op, zich verzettend tegen de drang om naar hen te roepen. Alsof hij voelde wat er aan de hand was in Michaels hoofd, omhelsde hij Alicia dichter naar hem toe en trok haar de schaduwen in.
Michael schudde zijn hoofd en liet een grijns op zijn gezicht kruisen voordat hij zich omdraaide met de gedachte terug naar binnen te gaan. Hij stopte halverwege de stap toen hij de passie van Tabatha en Kane vanuit het gebouw voelde opstijgen.
"Daarvoor," mompelde hij en richtte zijn aandacht op de hoge gebouwen rond de gerenoveerde club.
Hij rolde met zijn schouders en nek en voelde plotseling een golf van opgekropte energie in zich opbouwen. Zijn gedachten keerden zich naar Aurora en de dringende passie die ze hadden gedeeld toen hun paden kruisten. Ze was als een natuurkracht die hem met slechts één blik verhardde. Hij sloot zijn ogen en zag zijn tanden in haar zakken toen ze bij elkaar kwamen ... haar voeden terwijl hij haar bloed afnam.
De zoete smaak bleef nog steeds op zijn lippen hangen en hij bevochtigde ze met zijn tong toen het verlangen naar een andere smaak hem begon te overweldigen. Hij wilde ... nee, hij moest diep in haar zitten terwijl hij haar bloed opnieuw proefde.
Michaels ogen sprongen open en herkende een verslaving als hij het zag. Hij schudde zijn hoofd en besloot dat hij echt een deel van deze energie moest afvoeren die door hem stroomde van het gevallen bloed dat hij van Aurora had afgenomen. Zou de drukte ooit helemaal verdwijnen of was hij verdoemd om voor altijd naar het hoogtepunt van zijn eerste smaak te hunkeren?
Hij stapte van de rand van het dak en trok de stad in op zoek naar iets ... iets om zijn gedachten af te leiden van de verleiding. Hij had gevochten om Aurora de vrijheid te geven die ze van Samuel wilde en hij zou de plaats van Samuel niet als haar meester innemen.
Hij herinnerde zich de manier waarop ze handen vasthield met degene die ze haar broer had genoemd ... de mooie genaamd Skye. Het was een zachte greep van de handen ... zacht en kinderachtig, niet de passie die ze hem had getoond. Hij zou haar gemakkelijk de liefde van haar broer kunnen toestaan en hij zou bezig blijven terwijl hij op haar wachtte om bij hem terug te komen.
Terwijl hij door de straten liep, begon Michael steeds meer demonen te voelen ... degenen die laat op de dag uitkwamen en ten prooi vielen aan de arme zielen die de duisternis in trokken. De drang om te vechten overspoelde hem en hij glimlachte omdat hij wist dat hij de wereld van een paar demonen kon helpen verlossen en misschien wat van zijn onrust kon wegwerken. Hij had zijn afleiding gevonden.
Zijn richting leidde hem de krottenwijken in en zijn scherpe blik schoot van persoon tot persoon, op zoek naar het perfecte slachtoffer, net zoals de zielloze vampiers hun voorkeur voor de mens jaagden ... zijn doelwit leefde meer aan de donkere kant. Hij liep langs een paar demonen van laag niveau die op een straathoek tegen elkaar waren gekropen. Ze zagen er naar het schijnt uit als een normale straatbende en Michael keek hen aan terwijl hij langsliep.
Vóór zijn nadering waren ze luid en onstuimig geweest, maar toen hij de afstand verkleinde, zwegen ze. Een hoek van zijn lippen trok een grijns op alsof hij hen in stilte vertelde dat hij precies wist wat ze waren. Hij nam niet de moeite om terug te keren toen hij het geluid hoorde van voetstappen achter hem die snel in de verte verdwenen. Misschien waren de demonen op een laag niveau slimmer dan hij ze had toegeschreven.
Bij het volgende kruispunt aangekomen, keek Michael rond in de gebouwen en de vuile straten nog steeds zoekende. Hij stond op het punt om verder te gaan toen hij een piek van macht voelde ... pure, zoete en gevaarlijke kracht. Zijn ogen vernauwden zich toen de geur ervan door zijn zintuigen drong en een duizelingwekkend gevoel zijn hoofd vulde. Het was geen grote kracht, maar sterk genoeg om hem te laten verstikken.
Het geluid van een rinkelende bel deed hem zijn hoofd draaien en zijn amethistachtige blik bleef hangen bij de vrouw die de vervallen slijterij aan de overkant van de straat verliet. Ze droeg een leren tube-top en een korte, doorzichtige kanten minirok met netkousen en een paar zwarte naaldhakken. Haar haar had een groot aantal kleuren, variërend van neon groen en roze tot paars, zwart en blond.
Ze haalde een fles sterke drank uit de zak die ze vasthield en draaide de dop eraf. Ze hield de fles achterover, dronk in één adem ongeveer de helft ervan op en veegde vervolgens met de rug van haar hand haar mond af. Hoewel ze er aan de buitenkant volledig menselijk uitzag, kon hij het ware gezicht van de demon eronder zien.
Michael ontspande zijn lichaam mentaal en fysiek. De meeste demonen die hij in het verleden was tegengekomen, hadden geen idee van wat hij werkelijk was ... het dichtste dat ze ooit kwamen, was ten onrechte denken dat hij een vampier was. Hij voelde de valse kalmte over hem heen komen en liep van de stoep af.
De demon draaide haar hoofd naar hem toe en glimlachte met het vlees dat het had gestolen om haar slachtoffer te verleiden. Michael wist dat demonen in het verleden bekend stonden om vampiers te voeden ... zelfs Misery had ze zo gebruikt.
“Goedenavond knapperd,” spinde de demon met lange wimpers.
Michael kwam naar haar toe en streek met haar linkerschouder tegen zijn linkerschouder, terwijl hij om haar heen liep terwijl hij het contact met haar lichaam hield.
“Ja,” fluisterde Michael terwijl hij het spel speelde. "En wie ben jij?"
“Iedereen die je wilt dat ik ben,” fluisterde ze terug.
“Ik wil dat je jezelf bent,” zei Michael in haar oor terwijl hij voor haar stond. Hij liet een trage glimlach over zijn lippen glijden en liet de hoektanden zien waardoor hij en zijn broers altijd werden aangezien voor vampiers.
De demon hield haar hoofd schuin en glimlachte terug: “Ik snap het.”
Michael knikte terwijl hij zijn glimlach ontspande: “Natuurlijk doe je dat.”
“Je kunt me Morgana noemen,” ze sloeg haar handen om één van zijn armen en de twee liepen naar een oud gebouw met één verdieping aan het einde van het blok.
Ze stapten het gebouw binnen en Morgana sloot de deur achter hen. Michael keek rond in de open ruimte en nam het aantal rondslingerende lichamen in zich op. De plek stonk naar oud bloed en verval… een geschikte plek voor de vleesetende demon die zijn elleboog vasthield.
“Vind je mijn plek leuk?” Fluisterde Morgana en giechelde toen ze zich omdraaide om haar handwerk te beoordelen.
Michael haalde zijn schouders op: “Het zal er beter uitzien als je levenloze lichaam ertussen ligt.”
Hij dook net op tijd weg om de plotselinge lange klauwen van Morgana te missen die zijn hoofd probeerden te scheiden van de rest van zijn lichaam. Michael draaide zijn bovenlichaam en ramde zijn elleboog in haar buik, waardoor ze dubbelsloeg. Zijn vuist kwam omhoog en sloeg haar hard genoeg over de neus om haar terug te laten vliegen.
Morgana landde hard op de vloer en keek naar de vampier, haar gezicht veranderde in een grotesk masker dat haar ware kleuren liet zien. Haar lichtbruine ogen waren langwerpig en werden rood terwijl haar wenkbrauwen scheef stonden en haar eens tamelijk mooie mond strekte zich uit tot een gruwelijke glimlach vol niet-overeenkomende puntige tanden. Haar lange tong glipte naar buiten en likte haar lippen van het bloed dat van haar platte neus druppelde.
Michael trok een gezicht ... ze was misselijkmakend. Hij zou de stad zeker een plezier doen door deze kwijt te raken. Zo'n lelijkheid verpestte het landschap volledig.
Ze klom achteruit de muur op en gebruikte het als een terugspring bord om weer op hem af te komen, terwijl ze haar langwerpige klauwen voor zich uitsloeg. Deze keer vingen ze de voorkant van zijn shirt en lieten een paar krassen achter… niet gevaarlijk maar genoeg om ze te laten bloeden. Hij sloot zijn rechtervuist en gaf de demon een backhand over het gezicht, waardoor haar hoofd in een onnatuurlijke hoek rondsloeg. Met een snelle trap tegen de zijkant van de knie hoorde hij de botten verbrijzelen. Hij had geen spijt dat hij wist dat de demon al een lijk droeg.
Toen ze voor de tweede keer naar beneden ging, kwam Michael langzaam dichterbij en greep Morgana bij haar haar. Hij tilde haar van de vloer, pauzeerde een halve seconde en sloot kort zijn ogen toen de geur van het bloed van de demon hem eindelijk raakte.
“Demonen zijn niets anders dan monsterlijke hybriden die zijn uitgeworpen door de Gevallenen die je hebben verwekt,” siste Michael, en kreeg plotseling een beter begrip van wat een demon werkelijk was. Hij had nog nooit de vage sporen van gevallen bloed in de demonen opgemerkt ... maar nu wist hij hoe ze smaakten.
De Fallen en de zonnegoden waren op deze manier vergelijkbaar ... ze creëerden monsters naar keuze. Het enige verschil was in de manier waarop ze deze verwekten.
Morgana stak haar hand uit naar de arm die haar haar vasthield en liet haar rechterklauwen in het vlees zakken dat ze vond. Ze hapte naar adem toen ze plotseling boven de vloer zweefde en in boze amethistogen staarde. De goedkope stiletto's vielen op de grond en ze sloeg haar andere hand om zijn nek, in de hoop dat ze zijn ruggenmerg kon doorsnijden en zichzelf zou kunnen bevrijden.
Omdat ze voelde dat een amethistachtige blik bij haar binnendrong, kon ze niet voorkomen dat ze slap werd… nu hing ze alleen aan haar haar.
“Laat me gaan,” fluisterde Morgana opeens bang. Ze was sterk, één van de sterkste in dit deel van de sloppenwijken, maar deze vampier waarvan ze dacht dat het een gemakkelijke moord was, was veel sterker dan alles wat ze ooit was tegengekomen.
"Jou laten gaan?" Vroeg Michael alsof het concept hem vreemd was. “Je hebt al deze mensen en demonen gedood vanwege hun uiterlijk en je wilt dat ik je laat gaan?”
"Ik geef je al het menselijk bloed dat je wilt," fluisterde Morgana half sissend. "Ik zal je dienaar zijn ... Ik lok ze naar binnen en breng ze naar je toe."
“Ik heb geen hulp nodig bij het vangen van mijn volgende maaltijd,” zei Michael sardonisch. Zijn stem werd abrupt zachter, "maar mijn beste ... ik durf te wedden dat demonen beter smaken dan mensen."
Morgana hapte naar adem toen een plotselinge ondraaglijke pijn uit haar schouder losbarstte en het gevoel van de vampier die het leven uit haar trok, deed haar een onmenselijk gejammer uiten. Haar worstelingen hernieuwden zich en ze klauwde ijverig naar hem, maar de ware duisternis begon langs de randen van haar gezichtsveld te klimmen.
"Wie ben je?" fluisterde ze met haar laatste adem.
Michael hield vast en trok de laatste druppel uit Morgana's levenskracht voordat hij haar liet vallen. Hij grijnsde toen hij de doffe dreun van haar lijk hoorde. Wie wist dat hij een demon kon doden door ze leeg te laten lopen ... hij wedde dat zelfs de demonen die kleine truc niet kenden, aangezien de zielloze vampiers alleen naar menselijk bloed verlangden.
Hij staarde vol afschuw naar de verschrompelde demon: “Je mag me Michael noemen.”
Hij landde licht op de grond en liep naar de deur. Met zijn mouwen veegde hij de bloedresten van zijn lippen af en staarde naar het zwarte bloed ... besmet bloed. Hij deed de deur open, stapte de stoep op en schikte zijn jasje zodat de scheuren in zijn overhemd niet zouden worden opgemerkt.
Michael draaide zich toen om en liep terug zoals hij kwam, en merkte op dat een grote groep demonen zich nu bij de ingang van het gebouw had verzameld. Het moeten Morgana's ondergeschikten zijn geweest die naar de man staarden die hun meester had vermoord. Deze wezens vertoonden geen teken van menselijk leven en Michael schonk er geen aandacht aan terwijl hij er rustig langs liep.
Hij had gedaan wat hij van plan was te doen en geen enkel ander wezen hier kon zijn aandacht vasthouden ... hun lage kracht was zijn tijd niet waard. Hoe meer kracht een demon had, hoe meer ze van gevallen bloed zouden proeven ... hij wist het zeker.
De kick die Morgana's bloed hem had gegeven, pulseerde nu door zijn aderen met een warm en donzig gebrom. Het verwarmde hem en verhoogde zijn zintuigen ... dit herinnerde hij zich uit de keren dat hij van Aurora had gedronken.
Michael verstijfde toen hij zijn gedachtegang volledig realiseerde. Paniek sloot zich onmiddellijk aan bij de hoogte waarop hij stond en de gedachte aan Aurora zorgde ervoor dat er een massa angst in zijn buik neerkwam, vergezeld van een diepe kou in zijn botten. Hij herinnerde zich Kane's waarschuwing op het dak nadat hij Samuel had vermoord. Hij had Aurora gewezen op de gevaren om hem haar bloed te laten proeven.
Op zoek naar een reden hield hij vast aan de herinnering aan Samuel die Aurora uitdaagt door haar te vertellen over de loslopende demonen in de stad die sterk genoeg waren om gemakkelijk een Fallen ... demonen te doden die al een Fallen body count hadden. Deze demonenmeesters waren een gevaar voor Aurora ... Samuel had daar niet over gelogen.
Een langzame glimlach streelde Michaels lippen. Hij had nu een geldige reden om zich te voeden met de demonen die in Los Angeles waren vrijgelaten. Hij zou niet alleen Aurora beschermen, hij kon ook zijn verlangen vervullen met het verdunde bloed van een hybride. Door zulke kleine hoeveelheden in te nemen, kon hij de ongewenste bijwerkingen zoals aardbevingen en de dood door Syn beter onder controle houden.
“Een win-win-scenario,” peinsde Michael en stak zijn handen in zijn zakken terwijl hij genoot van zijn high zijn en op zoek was naar zijn volgende slachtoffer.
Hoofdstuk 4
Micah zuchtte voor de honderdste keer sinds ze Alicia had gebeld. Tot dusver was Tasuki zes keer de wolvin gaan controleren, Titus was nog drie agenten gaan halen toen Phillip moeite had ze buiten te houden, en de gevangen bewaker was aan zijn pols begonnen te knagen in een poging om uit de stoel te komen.
Het was natuurlijk niet bepaald de schuld van de bewaker dat hij plotseling wanhopig wilde ontsnappen. Ze hadden zich verveeld en begonnen hem uit te dagen op de intercom over de dingen die Lucca hem zou aandoen als de meute ontdekte dat hij een verrader was.
“Dit is niet hoe ik mijn dag wilde doorbrengen,” klaagde Tasuki.
“Dat heb ik gehoord,” mompelde Micah en wenste dat Alicia zich zou haasten. Ze had gezegd dat Damon niet bij haar was en dat maakte dat hij haar nog meer wilde zien.
Tasuki wierp een blik op Micah: "Ik ben nieuwsgierig, hoeveel poema’s en jaguars zijn er in deze stad?"
“Een paar honderd,” antwoordde Micah. “Maar ze hangen niet allemaal met de groep rond. Sommigen van hen zijn tevreden met hun partners en proberen een normaal mensenleven te leiden. Ik ken er zelfs een aantal die zich volledig menselijk proberen te gedragen ... tot het punt dat hun partner niet eens weet dat ze shifters zijn.
"Krijgen jullie geen aandrang of zoiets?" Vroeg Tasuki schouderophalend.
Micah glimlachte: “Ja, het is één van de weinige dingen die Hollywood goed heeft gedaan. Minstens eens in de paar maanden moeten we de stad uit en wild worden. Het enige dat de shifters die zich voordoen als mensen moeten doen, is zeggen dat ze een weekend gaan klimmen of zoiets. We kunnen prima overleven met gewoon eten en een normaal leven, maar als we niet ons instinct volgen om af en toe te veranderen en te rennen, hebben we de neiging een beetje chagrijnig te worden ... of erger."
Tasuki grijnsde: “Ik neem aan dat het al een tijdje geleden is dat je wilde rennen.”
Micah's reactie stierf op zijn lippen toen de voordeur openging en hij hoorde twee mensen het gebouw binnenlopen. Hij liep naar de deur van de observatieruimte en deed hem open om te kijken. Een deel van zijn opwinding verdween toen hij zag dat Damon had besloten mee te gaan.
"Verwacht niet dat een zonnegod ontzagwekkend is ... je staat op het punt er één te ontmoeten," zei Micah met een vleugje sarcasme. "Ik heb nog steeds de illusie dat het gewoon een andere naam is voor eikel."
Tasuki trok een wenkbrauw op: “Is het slim om iemand met de subtitel God een eikel te noemen?”
“Als de schoen past,” zei Micah schouderophalend.
Damon grijnsde en vroeg zich af hoe lang de agent in uniform buiten de deur op één been zou blijven staan. Dat is wat de sukkel krijgt als hij Alicia vertelt dat ze niet naar binnen mocht. Toen hij Titus naar zich toe zag komen, vroeg hij zich stilletjes af hoe een Alpha-weerwolf eruit zou zien als hij op zijn handen rondliep en bevelen aan zijn achterban gaf. Damon zuchtte toen hij besloot dat hij zich al verveelde.
“Alicia, blij dat je er bent,” zei Titus en gaf Damon een vermoeid, bevestigend knikje. Hij moest voorkomen dat hij over zijn kin wreef ter nagedachtenis aan de kracht die Damon tijdens hun eerste ontmoeting achter die klap had gegeven. Hij richtte zijn aandacht weer op Alicia en merkte de zwarte leren reistas op die ze droeg. “Zijn dat de spullen die je voor haar hebt meegebracht?”
Alicia knikte en gaf hem de plunjezak: “Ja, ik heb zelfs een borstel en wat make-up ingepakt voor het geval dat.”
Titus glimlachte: “Ik weet zeker dat alles op dit moment op prijs wordt gesteld. Ik heb haar in de enige cel geplaatst die we hebben met een ingebouwde douche. Ze is geen gevangene, maar toen we haar redden, vertoonde ze tekenen van verwilderd zijn, dus moesten we haar kalmeren." Zei hij terwijl hij de toespraak oversloeg over haar krolsheid. “Hopelijk zal het kalmeren als ze dit spul vindt als ze wakker wordt. Laat me dit naar haar toe brengen, dan gaan we aan de slag."
De spieren in Damons kaak spanden aan toen hij op zijn tanden knarste. Hij keek naar de bovenkant van Alicia's hoofd en vroeg zich af wat Titus bedoelde met 'we gaan aan de slag'.
Alicia beet op haar lip en herinnerde zich dat ze Damon nooit had verteld over de andere reden waarom ze had afgesproken om te komen. Omdat ze Titus wilde tegenhouden, vroeg ze snel: “Mag ik haar zien?”
Titus haalde zijn schouders op: “Ik zou niet weten waarom niet.”
Hij leidde Alicia en haar imposante partner door de deuropening die terugleidde naar de cellen. Toen ze de cel naderden, haalde Titus snel de sleutels tevoorschijn en opende de deur. Hij legde de tas op de grond naast het bed en liep voorzichtig achteruit.
“Ze is mooi,” fluisterde Alicia medelijden met haar. "Het lijkt erop dat ze al weken in haar wolfvorm is ... dat is gevaarlijk, nietwaar?"
"Ja, ik hoop dat ze zich veilig genoeg voelt om terug te veranderen als ze wakker wordt," zei Titus.
"Ze is nog maar net in haar tienerjaren." Damon zag dat hij zijn arm om Alicia sloeg toen hij haar verdriet voelde.
“Boris vermoedde een jaar of twintig,” antwoordde Titus.
“Arme meid,” zei Alicia zachtjes en keek er plotseling naar uit om die man onder haar hoede te nemen. Als hij hiervoor verantwoordelijk was ... vernauwden haar ogen een fractie in een poging een straf te bedenken die bij de misdaad paste.
Micah timede het perfect en kwam net uit de observatieruimte toen ze er vlakbij kwamen. Hij keek vol verbazing alsof hij niet had geweten dat ze enkele minuten geleden was opgedoken.
“Daar is mijn ongrijpbare zus,” zei hij speels en werd beloond met een strakke knuffel. Ze liet hem haastig los tot Micah's teleurstelling, maar hij dacht dat Damon jaloers zou worden als ze elkaar te lang vasthielden.
"Hoe gaat het met jou?" Vroeg Micah terwijl hij haar blonde pony uit haar ogen wreef.
"Goed bezig", antwoordde Alicia en keek Damon sluw aan in de hoop hem in een beter humeur te brengen voordat ze de f-bom lieten vallen door de andere reden uit te flappen dat ze naar het bureau was gekomen. “Sorry voor de verdwijning, maar mijn partner heeft de neiging me dagenlang als een gewillige gevangene te houden.”
Damon grijnsde bij Alicia's woordkeuze en keek toen over Micah's schouder toen hij zag dat er een andere man uit dezelfde kamer kwam waar Micah uit was gekomen. Hoewel hij geen zielen zoals de Gevallenen kon lezen, kon hij meestal de aura rond mensen zien als hij het probeerde. Hij hoefde zich niet in te spannen om de uitstraling van deze man te zien ... hij gloeide van binnenuit blauw.
“Dit is Tasuki, één van onze menselijke detectives,” zei Micah. “Trevor ontdekte per ongeluk dat Tasuki hier op de hoogte was van het bestaan van het paranormale, dus hij bleef bij ons plakken.”
Menselijk? Damon grijnsde bij hun onwetendheid. Die man was zoveel meer dan alleen maar een mens.
“Jij moet Alicia zijn,” zei Tasuki met een ontwapenende glimlach en stak zijn hand uit naar Damon nadat hij hoorde over Damons temperament door Micah's tirades. "Het is een genoegen om jullie allebei te ontmoeten."
Damon staarde even naar de hand en nam hem uiteindelijk aan. Deze man was geen bedreiging voor Alicia, dus liet hij hem passeren.
"Dus waar is de weerwolf die ik moet betoveren?" Vroeg Alicia. "Ik neem aan dat hij één van de SOB's is die het meisje heeft ontvoerd?"
Damon keek weer naar de bovenkant van het hoofd van zijn partner en keek boos. “Je hebt niets gezegd over het betoveren van een weerwolf.”
"Je hebt me niet echt een kans gegeven," zei Alicia beschuldigend. “En je bent me trouwens dit schuldig.”
"Ik accepteerde de weddenschap niet", zei Damon met een sluwe grijns.
“Dat is jammer,” zei Alicia meelevend en lachte bijna toen ze in Damons ogen keek. Ze vestigde haar aandacht weer op de kwestie voordat Damon een manier bedacht om haar te stoppen. "Ik laat deze engerd zingen als een gekooide vogel als je gewoon de weg wijst."
Tasuki liep opzij en gebaarde naar de observatieruimte. “Je doelwit zit daar.”
Alicia liep de kleine kamer binnen met Damon en Micah vlak achter haar.
Tasuki stuurde een welwillende grijns naar Titus over hun beschermende gedrag voordat ze bij hen in de kamer kwamen.
Titus grijnsde alleen maar en schudde zijn hoofd. Die twee zouden waarschijnlijk nooit veranderen, maar het was in ieder geval vermakelijk om naar te kijken.
Ze keken met zijn vijven door de doorkijk spiegel naar de weerwolf in de ondervragingsruimte aan de andere kant van het glas. De verdomde idioot probeerde zich nog steeds een weg uit die stoel te vechten. Zijn beide polsen zaten in de titanium steunen en zijn enkels waren vastgemaakt aan de stoelpoten. Op dat moment had hij de stoel van de vloerbouten losgemaakt en schommelde nu heen en weer om de stoel te laten kantelen.
"Vijf dollar dat hij zal omvallen en zijn hoofd zal stoten," zei Tasuki uit het niets.
Damon grijnsde bij de ‘menselijke’ poging tot humor.
"Tien dollar dat hij gewoon omvalt en probeert zich een weg naar de deur te schoppen," daagde Micah hem uit en de twee mannen gingen zitten om te kijken.
Damons grijns werd groter en hij besloot om ... een beetje te helpen. Toen de wolf weer op zijn stoel wiebelde, viel hij om en sloeg de man met zijn hoofd op de grond ... hard genoeg om zichzelf uit te schakelen.
Tasuki snoof en stak zijn hand uit voor het geld dat Micah hem nu schuldig was.
“Ja, ja, je hebt geluk, groentje,” zei Micah toen hij zijn portemonnee opende en een tientje eruit haalde.
“Leuk zaken met je te doen,” zei Tasuki en stak het geld in zijn zak. “Wil je wedden op hoelang hij buiten westen blijft?”
Alicia had rustig naar de weerwolf gekeken. Ze dacht dat ze in ieder geval een beetje nerveus zou zijn, maar verbazingwekkend genoeg kwam de emotie nooit. Ze voelde zich moedig en haalde diep adem, wetende dat Damon het niet leuk zou vinden van wat ze te zeggen had.
“Laat me een paar minuten alleen met hem,” zei Alicia.
"Ik denk het niet," gromde Damon helemaal niet geamuseerd.
Alicia pruilde tegen hem: “Hoe verwacht je dat ik iets leer als je er altijd bent om me te helpen?”
"Ik zal er altijd zijn om je te helpen," corrigeerde Damon.
"Oh echt," Alicia legde haar handen op haar heupen en besloot dat ze met haar wimpers niet zou krijgen wat ze wilde, dus probeerde ze opnieuw de waarheid. "Wat als we op de één of andere manier gescheiden raken en ik alleen moet staan voor iets gevaarlijks ... alleen?"
“Je gaat die kamer niet alleen binnen,” hield Damon vol en sloeg zijn armen over zijn borst.
“Weet je, het zou fijn zijn om genoeg vertrouwen te hebben om een keer iets alleen te doen in plaats van een verdomd kindermeisje te hebben.” Ze keerde hem de rug toe. "Je bent nog erger dan mijn broers."
Damon kneep zijn ogen samen en keek naar Alicia's rug en Micah keek haar gekwetst aan.
"Kun je niet met haar naar binnen gaan en haar het tenminste alleen laten proberen voordat je probeert te helpen?" Vroeg Micah, voor een keer om vrede te sluiten met Damon.
Alicia keek over haar schouder naar Damon en hield van Micah's compromis.
“We hebben echt alle informatie nodig die we van hem kunnen krijgen. Ik weet zeker dat de meisjes die we vanavond hebben gered, niet de enige meisjes zijn die onze hulp nodig hebben,” bracht Titus aan als een stimulans. “Deze man weet misschien waar er meer verborgen zijn.”
Damon zuchtte innerlijk toen hij keek naar de uitdrukking op het gezicht van Alicia. Hij werd te zacht. “Goed Alicia, we gaan allebei die kamer binnen, maar de weerwolf is helemaal van jou.”
Alicia's gezichtsuitdrukking veranderde en ze glimlachte naar Damon voordat ze haar armen om hem heen sloeg in een zachte, dankbare knuffel. Sommige mensen begrijpen Damon misschien niet, maar zij wel ... en ze hield van elke centimeter van hem.
Tasuki leidde het stel de verhoorkamer binnen en sloot de deur achter hen. Hij keerde snel terug naar Micah en Titus zodat hij kon kijken. Micah draaide een stoel om, ging achterstevoren zitten op zijn stoel en sloeg zijn armen over de rugleuning. Titus leunde tegen de muur naast de doorkijk spiegel, terwijl Tasuki zich aan de andere kant op zijn gemak voelde.
“Wat gaat ze precies doen?” Vroeg Tasuki terwijl hij Damon naar beneden zag reiken en de stoel van de man rechtop zette, ook al was hij nog buiten westen.
"Weet je hoe vampiers mensen in films kunnen hypnotiseren en hen dingen laten doen die ze normaal niet zouden doen?" Vroeg Micah.
Tasuki haalde zijn schouders op: "Wel, ja ... maar ik dacht dat ze, aangezien ze een shifter was zoals jij, niet van toepassing zou zijn en ik heb min of meer opgegeven dat films nagenoeg accuraat zijn."
“Normaal gesproken zou een shifter niet over die vaardigheid beschikken,” beaamde Titus en voegde eraan toe: “Maar Alicia is een speciaal geval. Gedekt worden door een zonnegod heeft zo zijn voordelen.”
Tasuki zuchtte diep: “Wanneer ga je me vertellen wat een zonnegod is?”
“Als we erachter komen,” antwoordde Micah alsof dat de honger in de wereld oploste.
De weerwolf opende zijn ogen en sprong plotseling in zijn stoel richting Alicia, snauwend en grommend. "Gewoon mijn geluk ... sturen ze een verdomde poessie kat."
Door de nadruk op Alicia's katachtige afkomst reageerde Damon en voordat iemand met zijn ogen kon knipperen, stond hij op minder dan een meter afstand van de weerwolf met z’n hand om de nek van de man. Tot ieders schok stond Alicia tussen de twee met een frons op haar gezicht gericht op Damon.
“Je hebt het beloofd,” siste Alicia. "En als ik gelijk heb ... het moeilijkste om iemand tot slaaf te maken, is een dode."
Damon liet zijn nek los en keek naar de weerwolf en zijn amethistogen werden donker.
De weerwolf slikte toen zijn stoel begon te trillen en de tafel zich spande tegen de bouten die hem op de grond hielden. Eén van de bouten kwam los van de vloer en klonk bijna als een schot in de doodse stilte.
“Damon!” Schreeuwde Alicia.
“Zorg ervoor dat hij het begrijpt,” zei Damon en leunde tegen de muur aan de andere kant van de tafel.
"Als hij het niet snapte ... ik wel," fluisterde Tasuki, hoewel de intercom op dat moment was uitgeschakeld.
Alicia liep naar de andere stoel aan tafel en ging zitten om naar de weerwolf te staren die nu aan het broeden was.
"Wat in hemelsnaam wil je?" vroeg de wolf toen hij tot de conclusie kwam dat hij zou sterven, of hij nu praatte of niet. "Denken ze door hier een mooi meisje naar toe te sturen dat ik ga praten?" Hij boog zich een beetje naar haar toe: “Je kunt toch niks doen waardoor ik Lucca verraad. Ik heb nieuws voor je, lieverd. Ik heb daar een verdomde harem die op me wacht."
Alicia glimlachte naar hem en boog zich naar haar toe: “Ik weet zeker dat je dat doet, maar voordat je weggaat, wil je echter mijn vragen beantwoorden. Ik zoek een vriendin van mij ... ze wordt vermist en ik vroeg me af of je haar had gezien."
"Ik heb meer vrouwen gezien dan me lief is,” zei hij met een verwaande grijns, niet beseffend dat hij al aan het gehoorzamen was. "Maar ik heb al een tijdje geen poema's meer onder mijn tedere zorg."
“Ze is geen poema,” zei Alicia en ze hield haar hoofd schuin en voelde zich duizelig toen het hoofd van de wolf haar beweging nabootste. Ze toonde geen uiterlijke verrassing toen ze plotseling een vreemd beeld kreeg van een ander meisje en besefte dat het zijn gedachten waren die ze zag ... niet die van haar.
Alicia trok de paar geheugenflitsen die ze in zijn gedachten vond op en besloot ze in haar voordeel te gebruiken. “Mijn vriendin is menselijk, roodblond haar, groene ogen en heeft de tatoeage van handen met een kristallen bol op haar onderrug.”
De bewaker fronste ongenoegen: “Ja ... we hadden dat hete nummer een paar weken geleden. Lucca nam haar voor zichzelf. Hij neemt altijd de goede.”
Alicia hield haar hoofd de andere kant op en hij volgde hem. “Waar is Lucca?' vroeg ze vriendelijk.
"Weet ik niet," antwoordde de wolf duizelig. "Hij is slim ... vertelt niet iedereen alles ... weet je dat? Er werken zo veel van ons voor hem in verschillende gebieden ... niemand weet waar de andere gebieden zijn. Op die manier kunnen we niet iedereen verraden als we gepakt worden."
Alicia's ogen werden groot, waardoor haar pupillen groter konden worden en ze trok de weerwolf nog verder onder haar controle. Zijn antwoorden lokten haar woede uit, maar ze hield die in bedwang.
“Waar vind je de meeste meisjes die je ontvoert?” informeerde ze.
"Soms in de dansclubs of het slechte deel van de stad waar daklozen een gemakkelijke prooi zijn ... niemand geeft er genoeg om om ze als vermist te melden."
“De sloppenwijken,” peinsde Micah. “Dat is eigenlijk logisch.”
"Waarom is dat?" Vroeg Titus.
