Gevaarlijke Dingen

Table of Contents

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 9

Hoofdstuk 10

Hoofdstuk 11

Hoofdstuk 12

Hoofdstuk 13

Hoofdstuk 14

Hoofdstuk 15

Hoofdstuk 16

Gevaarlijke Dingen

Door Bloed Gebonden Serie Boek 3

Amy Blankenship, RK Melton

Vertaald door Dimitri Hillewaert

Copyright © 2012 Amy Blankenship

Tweede editie Gepubliceerd door TekTime

Alle rechten voorbehouden.

Hoofdstuk 1

Envy liep door haar slaapkamer en pakte wat van haar spullen in haar zwarte leren koffer. Ze stopte en keek haar broer aan, toen ze merkte dat hij haar spullen uitpakte telkens ze hem de rug toekeerde om meer te pakken. Sinds ze thuis was, ademde hij haar in de nek en ze begon er echt gefrustreerd over te raken.

"Stop ermee", snoof Envy toen ze een handvol kleren van hem af pakte en ze terug in de koffer gooide. Ze gooide haar lange rode haar over haar schouder en wierp hem een waarschuwende blik toe.

"Maar weggaan? Je kent hem alleen wat… een week? Weet je zeker dat dit is wat je wilt doen?” Herhaalde Chad als een mantra.

"Het antwoord is nog steeds hetzelfde Chad," zei Envy hem met vaste stem, zich afvragend hoe vaak ze het zou moeten zeggen voordat hij haar echt hoorde. Ze hield zijn blik vast en behandelde hem als een domme jongen, ze zei de woorden heel langzaam: "Ik wil bij Devon gaan wonen, en dat is precies wat ik ga doen."

“Hoe kun je er zeker van zijn dat hij over een week of een maand geen ander meisje zal vinden en je dumpt?” Vroeg Chad wanhopig.

"Dat gebeurd niet." Ze bleef inpakken en probeerde het zeurende gevoel dat ze haar broer in de steek liet, te blokkeren. Hij was verdorie een volwassen man, en een agent notabene.

"Dat weet je niet zeker. Ik bedoel, hij danst in die club elke avond halfnaakt en je zit vast achter de bar en serveert drankjes aan perverse mensen,” riep Chad zo kwaad dat hij bijna zijn haar uit zijn hoofd trok. Wat hij echt wilde doen, was tegen haar schreeuwen dat ze betrokken raakte bij iets dat zo gevaarlijk was… bij iemand die zo gevaarlijk was.

Envy stopte met inpakken en keek op naar haar enige broer van wie ze hield, maar die zich aan het voorbereiden was om haar tegen te houden. "Eén, dat weet ik zeker. Twee, hij is misschien half naakt, maar hij ziet er op die manier geweldig uit. Drie, ik zal met hem in de kooi dansen. En vier, ze leunde voorover alsof ze een vies klein geheimpje wilde vertellen, je moet echt met iemand naar bed.”

Chad keek naar zijn zuster, 'ik hoef niet met iemand naar bed.' Hij gromde toen ze een wenkbrauw optrok richting hem.

"Ja, dat klopt." Ze trok een la open en pakte een handvol sexy lingerie.

"Nee, dat doe ik niet." Chad sloeg de koffer dicht voor ze het eraan kon toevoegen wat hij hoopte dat het slechts een enorme weekendtas was.

"Ja, dat doe je." Envy schudde de lingerie in zijn gezicht om een punt te maken.

"Nee dat doe ik niet." Hij rukte ze uit haar hand.

"Nee dat doe je niet." Ze kneep haar ogen boos samen.

"Ja, dat doe ik." Chad zweeg even en stompte de vuist vol met lingerie in de lucht. "VERDORIE!"

Devon zat in de woonkamer tegen de muur geleund met zijn enkels gekruist en zijn handen in zijn broekzakken… en probeerde niet in lachen uit te barsten. Hun ruzie herinnerde hem zo veel aan zijn relatie met zijn eigen liefhebbende broers en zussen.

Hij kon vertellen dat Chad zich echt druk maakte om Envy, en daarom zou hij niet tussen hen staan. Chad deed wat hij het beste deed… hij was een grote broer van een vurige roodharige. Nee, hij zou ze niet tegenhouden, maar hij zou goed geld betalen om alleen maar even te kijken.

Devon lachte hardop en probeerde het te verdoezelen met een nep hoest. Er klopte iemand op de deur en zijn ijsblauwe ogen vernauwden zich, zich afvragend wie in godsnaam de familie vóór zonsopgang zou bezoeken.

“Devon, kun je even opendoen?” Riep Chad.

"Natuurlijk," antwoordde Devon en duwde zichzelf weg van de muur voordat hij naar de deur liep. Hij deed de deur open en liet zich verbazen door de verbaasde blik op Trevors gezicht. "Hallo Trevor, lang niet gezien."

Zoals beloofd was Trevor met Chad gaan praten over wat hij in de kerk had gezien. Het laatste wat hij had verwacht was dat Devon Santos de deur zou openen. Onbekwaam om zijn reactie te beheersen, hief Trevor onmiddellijk zijn vuist op en raakte de jaguar recht op de neus… hard.

Devon struikelde een paar stappen achteruit en veegde het bloed van zijn neus. Hij keek ernaar en naar Trevor en ontblootte zijn tanden. Voordat Trevor kon weglopen, duwde Devon hem uit de deur, de voortuin in.

Kleding scheurde en viel toen ze met hun tweeën in dierenvorm veranderden. Devon cirkelde rond de Kodiak en dook weg met een luide jaguar schreeuw. Trevor brulde en rees op zijn achterpoten terwijl hij probeerde de jaguar vast te grijpen die aan zijn rug was vastgeklemd.

Binnen hoorden Chad en Envy het gebrul van Devon en renden door het huis naar de voordeur. Ze verstijfden toen ze Devon zagen vechten met een enorme beer in hun voortuin. De agent was onmiddellijk dankbaar dat ze geen buren dichtbij hadden wonen.

Chad zette zijn mentale schakelaar om en schakelde al zijn emoties uit. Het was iets dat in hem klikte dat hem altijd volledig kalm en koud maakte… zelfs midden in een vuurgevecht. Toen hij naar de holster op zijn rechterheup greep, trok Chad zijn pistool en vuurde het een keer in de lucht om hun aandacht te trekken. Hij fronste toen hij geen reactie kreeg en kreeg een klap op zijn linkerarm.

“Laat iemand weten wanneer je dat ding afvuurt!” Riep Envy uit terwijl ze een hand voor haar rechteroor hield en ineenkromp bij het luide gerinkel.

Zackary stapte met een diepe zucht weg van zijn auto en staarde naar de twee kinderen die vochten. Eens te meer moesten koelere hoofden ingrijpen. Hij grijnsde op zijn inside-joke omdat niemand ooit het woord cool zou gebruiken om hem te beschrijven. Hij hief zijn hand voor zich en schoot een hittegolf richting de twee shifters, waardoor ze achteruitsprongen toen een enkele stroom vuur over het gras vloog om hen van elkaar te scheiden.

"Als jullie twee niet willen dat je pels wordt geschroeid, dan kun je het beste terug veranderen naar mannen en doen alsof je een beetje gezond verstand hebt," waarschuwde Zackary toen een nieuwe vlam uit zijn uitgestrekte hand begon te groeien. "Gaan jullie twee doen alsof jullie volwassenen of kinderen zijn, omdat het voor mij geen enkel verschil maakt?" Hij glimlachte koud toen de vlam hoger werd en naar het doelwit boog.

Wetend dat Zackary het zou doen, veranderde Trevor terug en keek hij naar de vlammen van zijn tegenstander aan. Alleen al kijkend naar de man die Envy van hem had gestolen, had zijn bloeddruk zo omhoog doen gaan dat hij zich moest concentreren om de menselijke vorm te behouden.

Devon veranderde terug, maar hield zijn vechthouding aan, zonder Trevor zoveel mogelijk te vertrouwen. Hij was even afgeleid door Chad's luide "Goede God" te horen en wierp snel een blik op broer en zus. Toen Envy met grote ogen naar Trevor staarde… die nu naakt was, gromde Devon diep en verlangde haar aandacht terug naar waar het hoorde… op hem.

Envy wreef over haar slaap nu dat beide mannen naakt waren, gelukkig met slechts kleine wonden. Devon had haar laten zien hoe snel ze kunnen genezen, dus ze wist dat niets zo erg was als het er uitzag. Haar blik gleed over Trevor, nog steeds geschokt dat ze al zo lang met een gekke beer aan het daten was en het niet wist.

Trevor grijnsde terwijl hij genoot van het feit dat het gegrom van Devon het geluid was van pure jaloezie… goed voor de jaguar.

Chad knipperde met zijn ogen en vroeg zich af wie hem het zuur had gegeven. Meestal was hij de kalme in slechte situaties, hij inhaleerde diep en liep toen weg van de deur om op volle breedte te gaan staan. "Dit is mijn huis, dus we spelen volgens mijn regels. Envy logeert hier bij mij en iedereen die geen mens is, gaat weg.” Hij probeerde de deur dicht te doen, maar Envy hield hem tegen.

“Niet zonder mijn vriend,” gromde Devon terwijl hij probeerde de echo-uitwerking die hij kreeg opzij te zetten. Verdorie, wie wist dat Trevor zo sterk was? Hij had het niet geweten.

"Trek je kleren aan," fronste Envy toen en keek nieuwsgierig naar Zackary. Hij leek op hem, Trevor en hij hadden broers kunnen zijn, hun kleuren waren zo vergelijkbaar. Het enige echte verschil was dat Zackary kort haar had en een beetje groter was. "Oké, ik weet wat ze zijn… maar wat ben jij?"

Zackary boog elegant, “je kunt me een bewaker noemen”, glimlachte hij terwijl de vlammen uitgingen. "Een bewaker van zowel mensen als paranormale wezens," corrigeerde hij zichzelf en wierp een blik op Trevor. "Heb je haar niets verteld?"

"Nee, dat heeft hij niet," Envy schoot Trevor een welverdiende vuile blik toe en richtte toen haar aandacht weer op Zackary. "Bewaker? Wat betekent dat precies? En zijn u en de Trevor broers?” Ze vroeg het zich af.

"Het betekent dat we beide partijen tegen elkaar beschermen," antwoordde Trevor en voegde toe: "En nee. Wat familie betreft, die heb ik niet.”

"Oh, nu zit je gewoon vol met informatie," mompelde Envy.

“Ik probeerde het je te vertellen,” herinnerde Trevor haar terwijl hij de reservebroek aantrok die Zackary hem net had toegeworpen. "Het is niet mijn schuld dat je niet hebt geluisterd."

De lippen van Envy gingen uit elkaar om het hem te vertellen, maar ze wachtten even en herinnerden zich schuldig de laatste nacht dat ze Trevor echt had gezien. Hij had haar gezegd dat hij iets te maken had met de C.I.A. maar ze had hem niet geloofd. Ze had hem zelfs bedankt omdat hij dacht dat ze dom genoeg was om voor zo'n slappe leugen te vallen. Maar ja, hoe verwachtte hij dat ze hem zou geloven als hij uitdagend met andere vrouwen danst?

De keerzijde daarvan was… hij had haar verteld dat dit undercover was voor zijn werk. Envy fronste haar wenkbrauwen om de hoofdpijn die zich aan het vormen was en besloot dat Trevor een grotere klootzak was dan ze oorspronkelijk dacht.

Chad keek naar de jaguar voordat hij naar binnen ging. Hij kwam een paar seconden later met een spijkerbroek tevoorschijn en gooide die naar Devon.

“We hebben je hulp niet nodig,” zei Devon terwijl hij de spijkerbroek dichtdeed, naar Envy liep en jaloers een arm om haar middel schoof.

"O ja? Ik heb je zus gered terwijl je bezig was met het stelen van mijn vriendin,” reageerde Trevor voordat hij zijn verwarmde blik teruggaf naar Envy.

Envy sloeg haar ogen op en hield haar blik vast met Trevor's blauwachtig-zilveren ogen. Ze kon nog steeds de pijn in hen zien en het maakte haar hart ongemakkelijk slaan. Ze haat hem helemaal niet. Trouwens, ze hield nog steeds van Trevor… maar niet zoals ze van Devon hield. Haar lippen scheidden om te proberen het uit te leggen, maar Devon sneed haar af.

"Waarom ben je hier gekomen? Heb je ons gevolgd?” Vroeg Devon. Hij vond het niet leuk dat Trevor de Envy naar voren bleef schuiven. Ze had haar keuze gemaakt en Trevor moest dat kleine feit leren verwerken voordat het hem pijn deed.

“Eigenlijk is hij hierheen gekomen om mij te zien,” zei Chad zo kalm als hij kon. Hij wendde zich tot zijn zus en nam haar hand in de zijne en trok zachtjes terwijl hij over haar schouder naar Devon keek. “Als je het niet erg vindt, wil ik graag een minuutje privé.”

Toen liet Devon haar gaan, Chad trok haar naar binnen en deed hem dicht. Hij moest zichzelf er eigenlijk van weerhouden om de deur te vergrendelen. Trouwens, na wat hij net op het erf had gezien, was het niet dat een grendelslot goed zou werken.

"Weet je zeker dat je hier niet nog een nacht zult blijven? Voor mijn gerustheid?” Smeekte hij, hoewel hij wist dat hij de controle over zijn leven een tijdje geleden was kwijtgeraakt.

Envy sloeg haar armen om haar broer en gaf hem een broodnodige knuffel en deed een stap achteruit om naar hem op te kijken: “Ik kan het niet. Je zag wat er gebeurde in de kerk vanavond. Iedereen is verward, dus Warren probeert om voor morgenvroeg een afspraak te maken.”

Ze wierp een blik op de deur toen een andere gedachte haar trof. "Trouwens, bij hen blijven is waarschijnlijk de veiligste plek om nu te zijn. Ik zal je trouwens bellen en vertellen hoe laat de bijeenkomst is en of het bij Maan Dans of Nacht Licht is. Ik wil dat je me een plezier doet. Breng Trevor en vlammend jongetje mee naar de vergadering, want als wat ik heb gehoord waar is… hebben we alle hulp nodig die we kunnen krijgen. "

“Vampiers?” Vroeg Chad opnieuw in de politiemodus, terwijl hij in zijn nek wreef waar de kleine fijne haren hadden besloten permanent te blijven staan.

Envy knikte, fronste en schudde toen haar hoofd: "De vampiers, ja, maar er is een demon los en… "

Chad stak zijn hand uit en greep haar bij de armen: “Een demon? Niemand heeft iets gezegd over demonen!”

Envy inhaleerde toen en knikte, in de hoop dat wat ze zou zeggen dat hij zich beter zou voelen: "Ja, een demon. Het goede nieuws is dat we twee engelen aan onze kant hebben.” Ze glimlachte zwak en hoopte dat hij niet flauwviel.

"Engelen?" Chad liet haar gaan en leunde zwaar tegen de muur: "Goede God."

“Precies,” knikte Envy terwijl ze toekeek terwijl hij met zijn vingers door zijn haar gleed alsof hij de drang voelde om het eruit te trekken. "Nu ga je met Trevor om. Kan je dat voor me doen? Breng hem en Zackary morgen mee naar de bijeenkomst.” Ze beet op haar onderlip en wilde geen andere scène maken. "En als tegenprestatie zal ik vanavond mijn spullen niet meenemen… als jij je er beter door voelt."

Chad knikte en glimlachte naar haar, ”Deal.”

Hij opende de deur om ze eruit te laten, maar beiden bleven staan en zagen Zackary tussen de twee mannen staan met een vlammende palm naar hen beiden gericht.

"Oh lieverd, we gaan weg," zei Envy en snelde de deur uit, greep Devon's hand toen ze naar zijn auto liepen.

Trevor begon te volgen, maar Zackary hield hem tegen "houd je vast, loverboy. We moeten eerst met de broer afrekenen.”

“Laten we naar binnen gaan en dan zal ik koffie zetten,” bood Chad aan, gevolgd met een dankbare zucht toen Trevor zich boos omdraaide en zijn huis binnenstormde als een man met een missie. Hij knikte terwijl Zackary Trevor volgde en deed toen de deur dicht en vroeg zich af waar hij in godsnaam in terecht was gekomen.

Toen het koffiezetapparaat klaar was, wendde Chad zich tot zijn twee gasten. Op dit moment had hij meer vragen dan antwoorden en dat hielp niets. "Nu, wat is dit over Envy die zegt dat er een demon op vrije voeten is? Ze zei ook dat Warren iedereen morgen bijeenroept voor een soort bijeenkomst over wat er vannacht is gebeurd en ze wil dat wij met z'n drieën erheen gaan."

Trevor kon de kleine glimlach die om zijn lippen speelde niet helpen. Dus Envy wilde hem erbij betrekken… wilde hem er dichtbij houden. Hij kon haar niet de schuld geven. In het tempo waarin Devon haar beschermde, kon ze zich niet zo veilig voelen. Wetende dat ze hem nodig had, verdween de meeste van zijn sluimerende woede naar de achtergrond.

“We hebben dat kleine feestje toch al verpest.” Hij wierp een blik op Zackary die de verklaring bevestigde. Hij glimlachte weer en besefte dat hij Envy binnen een paar uur weer zou zien. “Ik denk dat het tijd is om je te vertellen wat er aan de hand is.”

Hij kromp vanbinnen ineen hoe hij zijn positie gebruikte om dichter bij Envy te komen. Hij was zich ook goed bewust van hoe het eruit zou zien voor iedereen. Devon ging ervan uit dat hij opnieuw gebruik maakte van Envy, maar dat was ver van de waarheid. Aan de andere kant, hij stond erboven dat het gebruiken van haar broer om dichter bij haar te komen en zijn werk op hetzelfde moment te doen. Devon zou gewoon moeten leren dat alles geoorloofd was in liefde en oorlog… en moge de beste shapeshifter winnen.

“Ik ben één en al oor,” gromde Chad en sloeg zijn armen over zijn borst om de aandacht van Trevor te trekken van waar hij ook was. Hij had zichzelf nooit als paranormaal begaafd gezien, maar hij was op het moment aardig bezig met het lezen van Trevor.

"We weten niet veel over de demon, alleen dat hij daar al een aantal eeuwen vastzat. Het bestaan ervan dateert van vóór alles wat we hebben geregistreerd bij P.I.T. maar we zijn nog steeds op zoek naar aanwijzingen,” begon Zackary en hoopte dat Trevor erin zou springen.

“Dus je wist dat er een demon onder de begraafplaats was opgesloten voor wie weet hoe lang en je hebt er niets aan gedaan?” Vroeg Chad.

Trevor trok een wenkbrauw naar hem op: “Wat zou je ervan verwachten dat we eraan doen? Helpen om vrij te komen? Het zat daar vast en we weten niet eens hoe in godsnaam een gevallen en een vampier in staat waren om de betovering te verbreken.”

"Gevallene?" Vroeg Chad. “Bedoel je een van de engelen waarover Envy me heeft verteld?”

Zackary knikte, “Ja, we kennen ze al heel lang. We weten dat er anderen zijn, maar we kunnen ze nergens vinden, en blijkbaar wisten de twee gesneuvelden die in de stad woonden niet eens het bestaan van de ander in de grot, totdat iemand daarheen ging.”

"We hebben ook iemand die weet hoe om te gaan met demonen," bood Trevor aan. "Met een beetje geluk, zal ze in staat zijn om erachter te komen als we haar bellen."

“Het is nog niet te laat om je terug te trekken,” zei Zackary tegen Chad. "Zeg het gewoon en we zullen je geheugen wissen van alles wat er is gebeurd."

Chad fronste en begon koffie in te schenken voor hen drieën. Hij was zijn hele leven een agent geweest omdat hij een verschil wilde maken. Meer dan eens voelde hij echter dat hij niet genoeg deed. Er was altijd nog een drugsdealer, nog een moordenaar, nog een verkeersovertreding… het leek me soms niet de moeite waard. Maar wat Trevor en Zackary aan het doen waren, maakte een verschil… het soort verschil dat Chad altijd al had willen maken.

Hij nam een grote slok koffie en zette zijn kopje neer en knikte één keer. "Ik doe mee."

*****

Angelica besloot dat telefoons erger waren dan demonen toen haar om drie uur 's morgens begon te rinkelen. Toen ze naar de beller-ID keek, kneep ze haar ogen dicht en greep de hoorn. Ze nam op, duwde haar donkere haar uit de weg en legde het tegen haar oor.

“Tenzij de wereld uit elkaar valt, de zeeën rood zijn geworden, de zeven plagen van Egypte zijn teruggekeerd, of je gaat dood, er kan maar beter een verdomd goede verklaring zijn dat je me wakker maakt,” gromde ze.

"Ach, kom op Boo… is dat een manier om met je Zacky-beer te praten?"

Angelica hing op en liet haar hoofd achterover op het kussen vallen. Ze was net weer in slaap gevallen toen de telefoon opnieuw ging. Zonder naar de telefoon te kijken, nam ze weer op en sprak opnieuw.

"Ik krijg je wel te pakken, Zackary," mompelde ze. "Jij en je kleine hond ook."

"O my, Wizard of Oz flashbacks," hijgde Zackary en Angelica glimlachte heimelijk naar zijn capriolen, blij dat hij haar niet kon zien.

"Wat wil je?" Ze ging rechtop zitten en duwde haar haar uit haar gezicht.

“We hebben een heel smerige zaak gekregen, Misery genaamd,” bood Zachary aan.

Angelica klom uit bed en deed de lamp aan. "Hoe groot?"

“Niet zeker, maar ik denk een niveau zeven.” Hij glimlachte naar de telefoon wetende dat dit haar aandacht wel zou trekken… en hij vond het gewoon leuk om Boo's aandacht te krijgen.

Angelica liep de woonkamer in en zette haar laptop aan. Ze typte een paar dingen in en keek bedenkelijk.

"Niveau zeven? Weet je het zeker?” Vroeg ze. Alles boven een niveau vijf was erg gevaarlijk en uiterst zeldzaam.

“Het is maar een gok,' antwoordde Zackary.” Het was in staat om een van onze twee gevallene te vangen die we hebben gevolgd en blijkbaar was er al een andere gevallene die daar al lang mee bezig was. Omdat ze als niveau zeven worden beschouwd, ga ik ervan uit dat alles dat krachtig genoeg is om iemand op te sluiten gelijk is.”

Angelica zocht in haar database. Meer dan driekwart ervan was illegaal verkregen uit de gewelven van het Vaticaan, maar niemand kon haar resultaten ontkennen. Het feit dat een level zeven demon ontdekt kon zijn in Los Angeles was meer dan voldoende reden om niet alleen haar wakker te maken, maar de rest van de P.I.T. bemanning ook.

Elke demon werd geplaatst in een klasse van één tot tien, waarbij niveau tien gelijk stond aan Satan zelf. Ze zou het vreselijk vinden om iemand tegen het lijf te lopen die genoeg magie bezat om een level zeven demon te verzegelen… je zou het donder van God nodig hebben om het te laten verdwijnen.

“Ik vind niets over een demon met de naam Misery in Los Angeles,” zei ze na een paar minuten. "Laat me mijn externe harde schijf aansluiten en die bestanden bekijken."

Ze hoorde Zackary met iemand op de achtergrond praten en bedacht dat het Trevor was totdat ze een andere stem hoorde die meedeed aan het gesprek.

"Met wie praat je?" Vroeg ze nieuwsgierig.

"Het nieuwste lid van ons team, Chad," antwoordde Zackary. "Hij is een plaatselijke politieman die een beetje te veel weet, dus we hebben hem ertoe aangezet de massa te beschermen, en met de massa bedoel ik de andere idioten waarmee hij werkt."

Angelica grijnsde: “Ze zijn waarschijnlijk slechter daarbuiten.”

“Niet veel,” zei Zackary.

"Oké," zei Angelica. "Ik heb het aangesloten, laten we even rondkijken en zien wat ik hier allemaal heb."

"Bedoel je dat je het niet weet?" Vroeg Zackary verbaasd.

Angelica zuchtte: “Je weet hoe ik ben. Ik zou mijn hoofd vergeten als die niet vast zat. Ik heb alleen de kans gehad om een fractie van dit ding te bekijken.”

"Ja, je hebt het in grote haast gedownload." Zei Zackary en zuchttein zichzelf. "Goede tijden, goede tijden."

Angelica betrad de harde schijf en typte een woord in haar zoekvraag en drukte op Enter.

“Ik neem aan dat je jezelf nog steeds niet gedraagt?” Vroeg Angelica terwijl ze op de bank leunde terwijl de computer zijn werk deed.

"Echt niet," lachte Zackary. "Je kunt me nergens mee naartoe nemen, weet je nog?"

Angelica huiverde toen ze zich een paar maanden geleden nog herinnerde toen ze naar een groot gala waren gegaan terwijl ze achter een vierjarige weerwolf aanliepen die verdwaald was en er niet erg blij mee was. Tegen het einde van de nacht was Zackary zijn broek kwijtgeraakt omdat de weerwolf tijdens de woedeaanval van een kind was getransformeerd en ze in flarden had gescheurd.

Het grappigste was dat Zackary niets had gezegd, z’n broek gewoon uitgedaan had en rondliep in zijn ondergoed en smokingjasje en hemd. Angelica kon niet uitmaken of ze in verlegenheid moest worden gebracht of dat ze in lachen moest uitbarsten. Toen ze zijn benen zag met de kniekousen en de nette schoenen, het aanzicht had haar bijna gedood toen een aantal jonge dames zich om hem heen drongen om te dansen.

Haar laptop piepte en ze ging kijken wat de zoekopdracht had gevonden.

"Vind je iets?" Vroeg Zackary.

Angelica opende een paar van de bestanden waarin het woord Misery zich bevond en begon te lezen. Haar sigaret gleed uit haar vingers terwijl ze las en landde op haar voet.

"Ouch, verdomme!" Vloekte ze en pakte haar sigaret weer op, en deed hem snel uit.

“Alles oké?” Zackary fronste bezorgd en stak een hand op toen Trevor wilde weten wat er aan de hand was.

Angelica las de informatie opnieuw voor de zekerheid voor. "Ik pak de volgende vlucht," vertelde ze hem voordat ze de telefoon van haar oor trok. Ze hing op na Zackary's vragen en keek weer naar het scherm. Het was niet wat ze had gelezen waardoor ze er zo zeker van was dat dit gevaarlijk was… het was dat de hoofdman van PIT haar op de één of andere manier net had buitengesloten.

Als Storm geheimen bewaarde… dan wilde ze weten waarom.

Hoofdstuk 2

Anthony liep meedogenloos over de marmeren vloer van zijn studeerkamer. Hij streek gefrustreerd en woedend met een hand door zijn donkere haar. Hij wist dat hij boos was geworden toen hij Arthur vermoordde en dat hij nu ook zijn invloed voor het binden van Jewel aan hem als zijn maat was kwijtgeraakt… niet dat het hem zou stoppen.

Hij was zijn bedoeling om kalm te blijven in deze situatie… maar toen Arthur over de vader van Anthony begonnen had, was zijn weerwolfdeel naar boven gekomen. Nu werd hij gedwongen om een andere soort dwang te gebruiken tegen zijn weggelopen bruid. Het enige probleem was dat hij haar eerst moest vinden.

Er klopte iemand op de deur en Anthony stopte met het heen en weer lopen om zijn haar en kleding recht te trekken. Hij was de alfa, en daarbij hoorde een zekere etiquette.

"Kom binnen," riep hij met een koude stem.

De deur ging open en een van zijn wolven stapte naar binnen en deed de deur achter zich dicht.

"Wat heb je gevonden?" Vroeg Anthony.

Het groepslid zag er erg nerveus uit en schraapte zijn keel. "Ik bleef achter zoals je had bevolen om te kijken of de priester terugkwam naar de kerk. Ik was er niet lang toen de hel losbarstte in de kerk en op het kerkhof erachter. Mensen kwamen van rechts en links, de meesten kwamen uit het niets.” Hij zweeg even en slikte nerveus voordat hij eraan toevoegde: “Toen zag ik dat Jewel bij hen was.”

"Waar is ze dan?" Vroeg Anthony terwijl hij snel dichterbij kwam. "Waarom heb je haar niet mee teruggebracht?"

De wolf trok zich terug met paniek in zijn ogen, wetend dat slecht nieuws aan zijn alpha brengen nooit goed was. "Ik kon het niet," hij huiverde.

Anthony's hand schoot abrupt naar voren en pakte de ondergeschikte bij de keel en tilde hem de lucht in. "Je bent een weerwolf. Waarom heb je haar niet gewoon meegenomen?”

"Ze was omringd door wezens… te veel van hen," legde de wolf uit, hij deed zijn handen omhoog om te proberen wat van de druk rond zijn keel te verlichten.

Anthony's hand werd strakker en zijn ogen veranderden in een griezelige gouden kleur. Zijn broer was eindelijk teruggekeerd uit Italië, hij was er zeker van. "Heb ik je nu wel of niet geleerd te vechten tegen een ander soort? Mijn broer had geen partij voor je moeten zijn.” Het was een leugen. De wolf zou ergens in een greppel liggen als hij tegen Andreas Valachi had durven vechten.

"Waaaaarreen geen wooolllvvveeen ," snauwde de wolf terwijl hij probeerde te ademen.

Anthony bracht zijn aandacht terug naar de man die hij wurgde en rukte zijn hand weg, hij zag dat hij hem bijna had vermoord. "Wie was het?" Vroeg hij met veel woede in zijn stem.

De wolf lag gewond op de grond en probeerde op adem te komen. Hij krabbelde op zijn handen en knieën voordat hij zijn voorhoofd liet vallen op de koude marmeren vloer. Hij ontblootte de achterkant van zijn nek en onderwierp zich aan zijn leider en wenste dat hij was weggerend toen hij een kans had gehad.

"Katten… ik rook katten," zei hij na een paar seconden, "Poema's en jaguars… veel van hen." Hij tilde zijn hoofd op en zag Anthony's ogen dreigend versmallen. Snel voegde hij eraan toe: “Er was een poema die haar eigen schaduw achtervolgde. De plaats krioelde ook van vampiers. Een deel van de kerk werd opgeblazen en toen kwam er een politiewagen.”

Anthony stond daar en probeerde zijn groeiende woede te beheersen. Hoe langer hij daar bleef staan, des te pisser hij werd. Zijn plan om zijn voortvluchtige gezel terug te halen, was herhaaldelijk in de war geschopt door zijn eigen acties of de acties van zijn onwetende ondergeschikten.

Hij gaf zijn persoonlijke bewakers een teken om dichterbij te komen. "Breng hem naar de kelder waar hij kan sudderen in zijn falen."

De wolf ging op zijn knieën zitten met een smekende uitdrukking op zijn gezicht. Hij had verhalen gehoord over de kelder en wat dat inhield. Sommige van de weerwolven die de marteling overleefden, hadden nog steeds de littekens op hun lichaam om dit te laten zien. Hij jammerde jammerlijk toen hij bij zijn armen werd genomen door de bewakers en overeind werd getrokken.

De bewakers keken niet naar zijn gezicht en zeiden niets geruststellend of denigrerends. Als ze hun zin deden, hadden ze hem laten wegrennen. Voor hen had Miss Jewel alle reden om weg te rennen van hun Alpha. Ze was ongelukkig en zou, ondanks Anthony's beste pogingen, nooit van hem kunnen houden. Zo leven, van de tegenslagen van anderen afpersen was niet de echte weerwolf-manier… het was de Maffia-manier.

Eens hadden ze de mensheid beschermd tegen het kwaad dat de wereld dreigde over te nemen. Nu, met uitzondering van een paar stammen verspreid over de Verenigde Staten en overzee, waren zij het kwaad. Het was geen wonder dat mensen films maakten die ze afschilderden als hondsdolle honden die erop uit waren dood en vernietiging te veroorzaken.

Anthony volgde zijn bewakers naar de kelder en grijnsde toen de jonge weerwolf onrustig jammerde. De kelder van het herenhuis was omgebouwd tot een grote, ondergrondse folterkamer die enkele duizenden vierkante meter besloeg. Aan de andere muur hingen kettingen met handboeien om een persoon rechtop te houden tegen de koude stenen muur.

Aan de rechterkant was een tafel bedekt met zwepen en rijzwepen van verschillende groottes. Een ketel waar een vuur brandde had een paar ijzers die eruit staken, gebruikt voor merkdoeleinden, die Anthony zelden had gebruikt. Eindelijk, op de muur direct tegenover dat was een rij cellen die een paar bewoners huisvestte.

Een paar weerwolven bewogen tussen de schaduwen om meer apparaten klaar te maken voor een speciale gast die Anthony gelukkig genoeg een paar weken geleden te pakken had gekregen. Ze stopten en keken met nieuwsgierigheid toe toen hun alfa de kamer binnenkwam met zijn bewakers en een nieuwe wolf om te disciplineren.

Anthony ging achteruit toen zijn bewakers de wolf aan de muur hadden vast geketend en ze uit de weg wuifden toen ze klaar waren.

“Wat wilt u dat wij doen, lord Anthony?” Vroeg de oudste weerwolf.

“Ik wil dat je ervoor zorgt dat hij een lesje leert, Boris,” antwoordde Anthony. "Hij heeft mijn bruid niet teruggebracht en hij moet leren dat falen niet wordt getolereerd."

Boris keek naar de jongen en zuchtte innerlijk. "Hij is nog maar een jongen."

“Dan zal hij het vroeg leren,” zei Anthony zonder emotie in zijn stem.

Boris tilde een met littekens bedekte hand op en wenkte twee van de andere weerwolven. Ze naderden en scheurden de rug van het hemd van de jonge wolf open. Boris tilde een van de zwepen op, een kat van negen staarten, en zwiepte die in de lucht. De geketende wolf kromp ineen waardoor Anthony grijnsde.

Boris plaatste zichzelf ongeveer vijf stappen achter de jonge en zwiepte de zweep naar voren. De jonge wolf schreeuwde om de beet van de zweep op zijn rug. Het geschreeuw ging door toen Boris de ooit ongeschonden huid bleef treffen. Eindelijk stopte hij en een andere weerwolf stapte naar voren met een grote kom zout. Meer pijnlijke kreten volgden toen het zout op de bloedende wonden werd gegooid.

De jonge wolf zakte tegen de muur aan in de veronderstelling dat de marteling voorbij was, alleen om weer te gillen toen het slaan opnieuw begon… alleen deze keer voegden zich nog twee zwepen bij.

Anthony hief zijn rechterhand op zodat hij er beter naar kon kijken en fronste toen hij zag dat hij zijn nagels opnieuw moest knippen. Schouderophalend wendde hij zich af van het slaan en naderde de cel het verst van alles aan het einde van de kelder. Er verscheen een glimlach op zijn gezicht toen de zware kettingen rammelden.

De man daarbinnen stond plotseling overeind en spande zich in tegen de banden die probeerden Anthony te bereiken.

Het slechte humeur van Anthony verdween plotseling en zag de trotse man binnenin. Zijn glimlach werd breder toen hij dacht aan een manier om Jewel terug in zijn armen te krijgen en weg van de poema's waarbij ze onderdak had gezocht.

“Ik ben blij dat ik je maar één keer heb neergeschoten, Micah… Ik heb misschien nog iets waar ik ge voor kan gebruiken.”

*****

Tabatha keek rond in het appartement dat ze met Kriss deelde en huiverde. Meestal vond ze het niet erg om alleen te zijn, maar om vele redenen was het vanavond erg moeilijk om ermee om te gaan. Ze keek uit het raam wanneer ze een geluid hoorde en dacht dat Kriss was teruggekomen. Ze had gedacht dat het goed ging toen Envy en Devon haar thuis hadden afgezet op weg naar Chad, maar nu besefte ze hoezeer ze gezelschap nodig had.

Envy had haar gevraagd of ze met hen mee wilde gaan, voor het geval Envy een tag-teaminspanning nodig had om haar broer recht te zetten. Maar Tabby had gedacht dat Kriss misschien snel naar huis zou komen en ze wilde hem vragen wat er was gebeurd, dus had ze haar afgewezen… nu wilde ze dat ze dat niet had gedaan.

Denkend aan Kriss leidde haar gedachten na Dean en hoe hij in de kerk had gehandeld. Ze kon nog steeds de uitdrukking op zijn gezicht zien toen hij Kane zag.

Tabatha schudde haar hoofd toen de foto van Kane door haar hoofd schoot in een vergeefse poging om niet aan hem te denken. Toen ze zag dat hij daar lag te sterven, had hij haar diep in haar hart en ziel geraakt. Ze begreep niet waarom, maar de gedachte dat hij stervende was, zorgde ervoor dat ze zich in een bal wilde opkrullen.

"Blijf bij de les," fluisterde ze om de stilte te doorbreken. "Wat je nodig hebt is een afleiding."

Ze pakte de telefoon en besloot Jason op zijn werk te bellen om bij te praten en te kijken of er iets ongewoons was gebeurd sinds Kriss haar helemaal naar Florida vloog.

De telefoon ging drie keer over voordat deze werd opgenomen.

"Forest Preserve, Officer Fox hier," een sexy stem reageerde.

“Hé Jason, het is Tabby.” Ze glimlachte voor het eerst sinds ze door de voordeur was gelopen.

"Tabby?" Riep Jason en ze hoorde iets omvallen, waarschijnlijk de stoel, omdat hij er meestal op een idiote manier op zat en dan op twee poten. "Waar ben je in godsnaam geweest?"

“Kriss heeft mij en Envy een beetje gekidnapt en ons een paar dagen naar Florida gebracht.” Tabby antwoordde. "Ik kwam net thuis en dacht ik zal eens bellen om te zien wat ik heb gemist."

Jason zuchtte: “Anders dan de normale rare dingen, heb je niet veel gemist. Het enige spannende dat is gebeurd, was gisteravond dat we gebeld werden door een echte mafkees.”

Tabby grijnsde en ging op haar bank zitten. "Vertel!"

"Jacob en ik hingen maar wat rond, het was een saaie nacht en de telefoon ging. Ik pakte op en deze man had het erover dat hij een jaguar had gezien die achter een poema aanzat door het centrum met een mobiele telefoon vastgebonden aan een van zijn benen.”

Tabatha kon het niet helpen en begon te lachen. Als ze een paar weken geleden in Jasons schoenen had gestaan, zou ze hetzelfde hebben gedacht. "Oh verdomme," riep ze uit.

“Vertel mij wat,” zei Jason grinnikend. "Jacob en ik wedden erop hoeveel sms-berichten er binnenkomen als ze het beest gevonden hebben.”

"Weet je zeker dat je geen specialiteiten van Kat drinkt?" Vroeg ze lachend.

"Ik drink niet op het werk!" Riep Jason uit en Tabatha hoorde het lachen van Jacob op de achtergrond. "Dus wanneer ga je weer aan het werk?"

Tabatha haalde haar schouders op, “ik weet het nog niet. Ik heb nog een paar dagen nodig en ik heb de vakantiedagen nog over.”

"Dat is cool, we missen je wel. Het is gewoon niet hetzelfde zonder een mooi gezicht te hebben om de plaats op te vrolijken. Alles wat ik nu heb is Jacob, en hij is niet veel om naar te kijken.”

“Ik heb jullie ook gemist,” zei Tabatha en ze meende het. "We zullen de komende dagen bij elkaar komen."

Jason was even stil en Tabatha wist instinctief wat er zou komen. "Hoe is het met Envy?"

"Gaat met haar ook goed. Net als ik had ze nog maar een paar dagen nodig.” Ze beet op haar onderlip toen er een paar seconden stilte was.

"Is het waar?" Vroeg Jason.

"Is wat waar?" Vroeg Tabatha alsof ze niet wist waar hij het over had.

"Is Envy echt met Devon Santos aan het daten?" Jason's knokkels werden wit toen hij de telefoon een beetje vaster greep.

Tabatha zuchtte, ze wist dat dit Jason heel erg zou kwetsen, maar tot op zekere hoogte was het gedeeltelijk zijn eigen schuld. Iemand die zo schattig is, zou nooit zo moeten hangen aan een meisje die hem als een beste vriend en broer beschouwde.

"Ja, het is waar." Zei Tabatha zachtjes. “Ik weet dat ze niet van plan was je pijn te doen. Ze houdt wel van je… dat weet je.”

Jason ademde zachtjes en Tabatha had medelijden met hem. Hij had al zo lang achter Envy aangejaagd alsof ze het enige meisje was dat hij ooit had gezien. Nu was ze buiten zijn bereik, maar Tabatha wilde hem het niet vertellen. Dat was de taak van Envy.

"Ik weet dat ze dat niet deed," zei Jason na een minuut. "Ik denk dat ik een idee had moeten krijgen toen ze niet eens merkte dat ik met haar flirtte."

“Ze zag het wel, Jason,” zei Tabatha. “Ze dacht dat het de vriendschap zou onder druk zetten.”

Jason mopelde: "Ja, ik denk dat het waarschijnlijk zou zijn gebeurd, maar je kunt een man niet de schuld geven van dromen, toch?"

“Ik kan je veel dingen kwalijk nemen,” hoorde Tabatha Jacob op de achtergrond zeggen.

“Jij moet je mond houden,” gromde Jason speels en Tabatha hoorde hoe hij de poten van de stoel in hun juiste positie zette. "Tabatha, ik bel je later. Het kind hier heeft besloten om papieren proppen naar me toe te gooien.”

Tabatha giechelde en knikte met haar hoofd: "Goed, ik spreek je later wel."

Ze legde de hoorn op de haak en bleef even zitten voordat ze de telefoon weer op de oplader zette. Toen ze in het appartement rondkeek, leek het nu niet meer zo eenzaam. Jason zou haar vriendschap nu meer dan ooit nodig hebben en door zijn behoefte aan hulp voelde ze zich stabieler.

Ze ging rechtop staan en strekte haar armen over haar hoofd en liep door de gang naar haar kamer. Ze kleedde zich uit en glipte in een jongensbroek en een tanktop voordat ze in de koele, vertrouwde zachtheid van haar bed zakte.