Gevaarlijke Dingen

Deze keer probeerde ze de scène niet te stoppen in haar hoofd terwijl ze in slaap viel. Ze moest het tenslotte ontcijferen en het zou niet verdwijnen voordat ze het deed… dus waarom vechten? Ze zakte weg in de duisternis van de slaap en staarde nog steeds door de kerk naar Kane's ogen.

*****

Jewel liep door de grote slaapkamer van Steven. Haar armen waren gekruist over haar borst en ze beet op haar nagels, iets wat ze sinds haar kindertijd niet had gedaan.

“Dit is mijn schuld,” zei ze zachtjes terwijl ze probeerde het beeld van haar gekruisigde vader weg te knipperen boven het altaar van dezelfde kerk die hij het grootste deel van zijn leven had bezocht. Hoe vaak had hij daar beneden gebeden waar hij was gestorven? Ze had geweten dat Anthony in de war was, maar dit was sadistisch.

Steven zag hoe de vrouw heen en weer liep en zelfs haar lippen geluidloos kon zien bewegen terwijl ze in haar hoofd schoot. Hij stak een hand uit en legde die zachtjes op haar arm in een poging haar te kalmeren. “Jewel, niets van dit alles is jouw schuld.”

Ze kneep haar ogen samen, keek naar zijn hand en keek hem vervolgens aan. "Je hebt gedeeltelijk gelijk. Het is net zo goed jouw schuld als die van mij. En nu dat vader dood is, hoef ik niet meer met Anthony te trouwen en hoef ik absoluut niet met je getrouwd te blijven.”

Jewel wendde zich van hem af, zodat hij zijn hand zou loslaten. Het laatste wat ze nu nodig had, was om haar zonden kwijt te raken… ze was schuldig als de hel. Ze had Anthony de spijkers gegeven om haar eigen vader te kruisigen.

Steven wilde het niet toegeven, maar haar woorden staken hem diep. Hij reageerde op de enige manier waarop hij wist, ze wilde op dit moment duidelijk geen woorden van aanmoediging of vriendelijkheid horen.

“Denk je echt dat Anthony niet meer achter jou aan komt omdat hij je vader heeft vermoord?” Schreeuwde Steven. Hij wist dat hij gelijk had en dat ze niet naar een verdomd woord zou luisteren.

"Hij heeft mijn vader vermoord… Ik was aan het dansen met de duivel omdat ik vader veilig en levend wilde hebben. Als Anthony nu in mijn buurt durft te komen, schiet ik zijn hoofd eraf.” Jewel voelde zich raar. Het leek alsof ze volkomen kalm was aan de buitenkant, maar aan de binnenkant als een gek trilde.

Ze had urenlang gehuild, maar de woede had haar eindelijk ontnuchterd. Ze zou genoeg tranen hebben vergoten. Nu was het tijd om haar leven terug te nemen. Ze had een plan bedacht om Anthony in de val te lokken en ze bad dat Steven gelijk had… dat Anthony voor haar zou komen, omdat ze klaar zou zijn voor hem.

"Ik kan je niet laten gaan," informeerde Steven haar. Als ze zichzelf niet zou beschermen, dan als haar partner… zou hij het voor haar moeten doen. Hij zag hoe haar roodomrande ogen zich omdraaiden en met de zijne zochten.

“Dan ben je niet beter dan Anthony en ik zal je voor de rest van mijn leven haten”, zei ze koppig. Ze wilde dat Steven boos op haar werd, haar eruit gooide en zijn handen van haar aftrok. Als hij dat deed… dan zou Anthony hem misschien niet op dezelfde manier vermoorden als hij haar vader had gedaan. Ze wilde niet schuldig zijn aan nog meer vreselijker sterfgevallen, tenzij het Anthony was… daar zou ze graag de schuld van op zich nemen.

Steven keek haar even aan en gooide toen de deur open en ging opzij. "Ga maar dan. Ik bied aan om je te redden en je wilt helemaal uit je dak gaan? Kom op, en laten we eens kijken hoe ver je komt tegen iets waarvan je geen idee hebt hoe je het moet doden.” Steven glimlachte boos naar haar, “je weet dat de films niets anders zijn dan een fabeltje.”

“Ik denk dat jij het wel zal weten!” Schreeuwde Jewel terug en deed een paar stappen naar voren. Waarom probeerde hij haar nog te redden? Snapte hij niet dat hij door haar vermoord zou worden?

Steven sloot zijn ogen en keek weg. "Ja, ik zal het wel weten… toch?" Hij spotte en keek toen Jewel probeerde hem voorbij te schieten. In paniek ving Steven haar rond de taille en trok haar dichterbij, "Verdomme, wacht!" Gaf hij toe.

Jewel begon tegen hem te kronkelen, dus trok hij haar steviger tegen zich aan. "Als je hem in de val wil lokken, dan is dat prima, maar je kunt het niet alleen. Laat ons je helpen."

Jewel duwde tegen zijn borst en leunde achterover zodat ze naar hem kon kijken. "Waarom? Dus zodat je ook aan een kruis kunt worden opgehangen?” Ze wilde schreeuwen toen het visioen zich een weg naar haar geest baande. "Ik wil niet dat dit gebeurt."

Ze wist niet precies wat ze voor Steven voelde, maar de gedachte dat hij zo aan zijn einde zou komen, gaf haar het gevoel dat ze in haar borst was gestoken. "Als je me nu laat gaan, dan heeft hij geen reden om achter je aan te komen." Ze greep de voorkant van zijn shirt in haar kleine handjes. "Je zult veilig zijn… en leven."

“Hij komt toch achter me aan,' bracht Steven haar op de hoogte en ging vervolgens met zijn vinger langs het paringsteken dat hij haar had gegeven. Hij glimlachte zacht toen hij haar voelde huiveren bij zijn aanraking. "Zoals ik al zei, dit is het echte leven. Als je naar hem teruggaat en hij ziet dat paringsteken, zal hij achter mij aan komen, ongeacht wat je zegt of doet.”

Jewel leunde tegen de stevige warme borst die hij bood en sloot haar ogen. Ze voelde haar woede vervagen in de veiligheid van zijn armen en wilde stampen van frustratie. De droefheid van het verlies van haar vader begon weer naar boven te komen, maar ze wilde niet huilen.

Steven wikkelde Jewel in een geruststellende knuffel. Hij kon haar niet de schuld geven van de manier waarop ze acteerde. Als Anthony net zijn vader had vermoord, zou geen enkele kracht in deze wereld of de volgende hem kunnen tegenhouden.

"Kijk, wat denk je hiervan?" Vroeg hij een beetje achterover leunend en haar gezicht naar de zijne kantelend. "We hebben een vergadering in de ochtend en iedereen zal er zijn. We zullen je helpen iets beters te bedenken dan alleen jezelf aan hem over te geven. Hoe dan ook, bij ons zul je een leger naast je hebben. Zonder ons zul je geconfronteerd worden met een leger weerwolven en wat je ook doet… Anthony zal je hebben.” Hij streelde haar wang terwijl hij haar aankeek, “en ik wil niet dat Anthony jou krijgt.”

Jewel liet haar hoofd tegen Stevens borst zakken en haalde diep adem. Hij had gelijk. Ze wilde niet in de buurt van dat monster zijn na wat hij had gedaan. Ze drukte haar oor tegen Stevens borst en luisterde naar zijn krachtige en gestage hartslag. Hoe vaak had hij haar gered van vampiers, van Anthony en nu van haar dwaze zelf?

“Wil je me vanavond vasthouden?” Fluisterde Jewel, wetend dat als hij haar losliet, zou de gruwel van de laatste paar uur terugkomen om haar te achtervolgen. Ze keek naar hem op en hield zijn blik vast met die van haar. Haar lippen weken uiteen door een gevoel van warmte door het midden van haar lichaam.

Hoe kon hij haar woede kalmeren en haar het gevoel geven dat ze op hetzelfde moment in brand stond? Ze keek snel weg en wilde niet dat hij haar verwarring las.

Steven antwoorde niet en tilde haar op, schopte de deur met zijn voet dicht en liep terug door de kamer en zette haar op de rand van het bed. Ze trok haar schoenen uit, hij trok snel de zijne uit en ging met haar mee. Hij hoorde de snelle ademhaling van Jewel toen hij haar tegen zich aan trok, zodat hij zijn lichaam tegen de hare kon leggen. Het zou nog steeds tijd kosten… maar hij zou verdoemd zijn als hij Jewel zo gemakkelijk liet gaan.

Hoofdstuk 3

Kriss ging het appartement binnen dat hij met Tabatha deelde en sloot de deur achter zich. Hij had hoog en laag naar Dean gezocht en geen spoor van hem of de demon gevonden waar hij achteraan zat.

Eén ding over hun soort, als ze zich wilden verbergen, wisten ze hoe ze moesten verdwijnen en geen sporen nalaten van waar ze waren. Hij had de demon overal kunnen voelen, hoewel hij die nooit had gezien. Pas toen het bevrijd was, besefte hij dat hij altijd zijn aanwezigheid had kunnen voelen. Hij kon nog steeds de boosaardige intentie van die duistere persoonlijkheid voelen, zelfs in zijn huis… het maakte zijn maag van streek.

Toen hij door het donkere appartement liep, liep Kriss terug naar de slaapkamer van Tabatha en glimlachte naar het onschuldige gezicht dat in bed lag te slapen. Ze was opgekruld als een kitten rond haar favoriete knuffelbeest… een Yorkie hond met zijn tong naar buiten stekend. Het knuffeldier was het enige overblijfsel uit haar jeugd dat was overgebleven. Een paar jaar geleden was ze ingestort en had hem het verhaal van Scrappy verteld en hoe de hond was verdwenen toen ze de laatste keer met haar ouders op vakantie was.

Kriss zuchtte en ging naast haar in bed liggen, krullend om haar heen als een veiligheidsdeken. Nauwelijks had hij dat gedaan, Tabatha nestelde zich tegen hem aan.

"Heb je Dean gevonden?" Vroeg ze zachtjes.

*****

Kane was erin geslaagd weg te glippen; blij dat Warren lang genoeg op Michael had gelet om dat te doen. Wat Michael en Dean ook hadden gedaan om vast te stellen wat Misery met hem had gedaan, had hem een grote adrenalinestoten gegeven. Hij was nu nijdig en hij zou het niet kunnen afmaken door in Warren's kantoor te blijven zitten en terug te denken aan de zielzuigende demon die hem ongetwijfeld nog een paar keer in zijn nachtmerries zou achtervolgen.

Hij keek op naar de overweldigende duisternis in de lucht en wist dat de eerste strepen van de dageraad niet ver weg waren. Omdat hij weg wilde uit het hart van de stad, bewoog hij zich zo snel door de straten dat als iemand hem had gezien, ze hem niet tussen hen zouden hebben opgemerkt. De keerzijde daarvan was dat hij nu mijlen verwijderd was van Michaels huis.

Hij wilde Scrappy zien en met de hond op de bank kruipen met een lekkere fles wijn, een bak popcorn van een bizarre maat en… een rampenfilm? Kane schudde zijn hoofd… waar dacht hij in vredesnaam aan? Scrappy zou hoogstwaarschijnlijk de film kiezen, wat op dit moment wel of niet slecht zou kunnen zijn. Ze hielden allebei van de films waar de dieren konden praten.

Kane vertraagde en nam zijn omgeving in hem op toen hij zich realiseerde dat iets hem in deze richting had getrokken. Eerst dacht hij dat het Misery was die hem hier naartoe had getrokken. Hij schudde opnieuw zijn hoofd en gooide het idee weg toen het beeld van Tabatha in de kerk door zijn hoofd flitste. Hij voelde haar aanwezigheid en Kane vergat voor het eerst deze nacht de monsters die onder het bed rondhingen en in de kast rondhuppelden.

Tabatha was zijn soulmate en nu hij haar bloed had ingenomen, versterkte het alleen de connectie. De enige reden dat hij het vorige week niet gemerkt had, was omdat de gevallen… Kriss… haar zo ver weg van hem had meegenomen, smerige klootzak. Hij begon zich af te vragen of hij leed aan verlatingsangst.

Hij liep door dit deel van de stad en kwam binnen enkele minuten bij haar thuis. Hij landde stil op het dak van het huis van een buurman en ging zitten om haar door het slaapkamerraam te bekijken. Zijn scherpe gezichtsvermogen nam toe en hij zag hoe haar haar over het kussen viel en hoe haar lippen een beetje scheidden terwijl ze diep ademhaalde. Hij had nog nooit zo'n gemoedsrust gekend als hij nu deed… alleen maar kijkend naar haar slapend.

Kane vroeg zich af hoe hij eruit zag door haar ogen. Leek hij op de andere monsters die ze had ontmoet of waar ze van gedroomd had? Realiseerde ze zich zelfs hoe diep zijn emoties voor haar waren?

Hij stond op vanaf zijn hurken op het dak, klaar om naar haar toe te gaan, toen hij haar in zijn gedachten hoorde schreeuwen. Het geluid kwam uit haar dromen, maar het mentale geluid deed hem stoppen omdat het hem deed denken aan de manier waarop ze zo veel jaren geleden als een kind had geroepen. Tot nu toe had alles wat hij ooit had gedaan haar pijn bezorgd… omdat ze voor hem bloedde.

Kane draaide zich om en ging weg toen hij zag dat Tabatha's slaapkamerdeur openzwaaide. Zijn spieren spanden zich om de indringer aan te vallen toen hij zag hoe de gevallenen, Kriss, Tabatha's slaapkamer binnenkwamen en bij haar in bed kroop. Kane zag dat de gevallenen overstuur was, maar hij voelde de woede in zich opkomen toen Kriss zijn arm om haar heen sloeg en haar dicht tegen zich aan hield op een minnaar-achtige manier.

Hij voelde zijn vrede versplinteren en meer woede kwam naar binnen om hem te vullen terwijl hij toekeek. Hij concentreerde zich en zijn versterkte gehoor begon hun gefluister op te nemen. Hij fronste een ogenblik terwijl hij besefte dat zijn kracht sterker was dan eerst. Hij was verrast en zijn fronsen werden dieper toen hij hun hartslagen zelfs op deze afstand hoorde.

“Dean wil niet dat ik hem vind,” zuchtte Kriss met de vraag of het de demon was die Dean aan het stalken was of dat het de gevallenen was die erbij was geweest. Hij wenste dat Dean had gewacht. Er was iets aan de aura van de ander dat Kriss niet volledig vertrouwde. Hij hoopte stiekem dat Dean faalde in zijn zoektocht naar een van hen.

“Ik vraag me af wat er is gebeurd,” fluisterde Tabby, “Van wat Envy en Devon zeiden, zat Dean daar het grootste deel van de dag vast.” Ze dacht dat Kane niet wist dat hij ook bij de demon was geweest en bijna niet had overleefd.

“Ik zal het hem zeker vragen zodra ik hem vind,” antwoordde Kriss, niet in staat om de zorgen uit zijn stem te houden.

“Dean houdt van je… hij blijft niet lang weg.” Tabatha sloot haar ogen en hoopte voor Kriss dat ze gelijk had.

“Slaap lekker,” fluisterde Kriss terug in de hoop dat ze gelijk had dat Dean spoedig zou terugkeren. Hij had niet gezien hoe de andere gevallenen eruit hadden gezien, omdat hij te snel was gaan bewegen, maar hij had hem even gevoeld voordat de aura van de demon hem overmeesterde. Als alleen het vluchtige gevoel hem achtervolgde, dan kon hij zich indenken waar Dean doorheen ging.

De gevallenen waren zo zeldzaam dat het hun de adem benam wanneer ze ergens bij elkaar in de buurt waren. De meesten dachten dat ze de gevallen engelen van de legende waren die naar de aarde waren geworpen om hem te helpen beschermen… maar legendes zijn vaak slechts halve waarheden die zijn gevormd door de woorden van mannen die hunkeren naar een held of soms een vijand.

De gevallenen waren vanuit een andere dimensie naar de aarde gekomen… hetzelfde als de demonen. De legenden noemden die dimensie de Hemel, maar ze hadden ongelijk.

De mythen zeiden dat ze demonen vernietigen… opnieuw was het slechts een halve waarheid. De Bijbel had gezegd dat de gevallenen met de mooie vrouwen van de aarde hadden gedekt en daarvoor werden gestraft… en dat was het dichtst bij de waarheid die de profeten ooit hadden gekregen.

De reden dat de overgebleven gevallenen zich ervan weerhielden te paren met de vrouwtjes van de aarde… was omdat het product van die paringen de geboorte van een demoon was. Het waren de gevallenen die demonen creëerden.

Toen de eerste gevallenen waren verschenen, het waren er veel, maar toen de demonen werden geboren en begonnen te vernietigen wat de gevallen lief hadden, keerden ze tegen hun eigen kinderen aan en vochten. De cijfers aan beide zijden waren verminderd en de verzegeling tussen de dimensies was langzaam aan het sluiten.

Sommige oorspronkelijke gevallenen waren verdwenen en dachten dat ze hun leven verloren hadden aan de demonen die ze hadden voortgebracht. De meeste overlevenden kozen ervoor om terug naar huis te gaan, zodat ze niet zouden worden verleid door de verleiding van de menselijke vrouwtjes. Het waren de weinigen die de jonge strijders terug in deze wereld hadden gestuurd om erover te waken… de mensen te beschermen tegen de monsters.

Er was maar één regel… ze konden niet paren met de vrouwen van deze wereld, anders zouden ze hen doden. Eén kind van het echte ras was op elke energievlek op aarde geplaatst en slechts een paar van hen hadden dit lang overleefd. Legenden zeiden dat ze onsterfelijk waren… legendes waren fout.

De gevallenen waren niet onsterfelijk, ze leefden slechts gedurende lange tijd… millennia zouden dichter bij hun levensduur komen. Ze zouden ook door zowel mens als demon gedood kunnen worden… hoewel het voor een mens buitengewoon moeilijk zou zijn hierin te slagen.

Syn had de ware legendes gekend en ze doorgegeven aan zijn 'kinderen'. Toen ze zich die lessen herinnerde, begreep Kane nu hoeveel Kriss Tabatha liefhad… genoeg om haar niet als een vriend te nemen… en genoeg om iemand waarvan hij dacht dat het niet veel meer was dan een demon haar te laten hebben. Het leek erop dat hij niet de enige was met duistere geheimen. De hoek van Kane's lippen vormden een wetende glimlach toen hij zich omdraaide en wegliep.

*****

Envy en Devon stonden aan de bar te wachten toen de eerste mensen naar binnen druppelden voor de bijeenkomst. Zij en Kat waren druk aan het praten en probeerden alles in te halen wat er was gebeurd, terwijl Devon en Quinn alleen maar achterover leunden en hen met een op getrokken wenkbrauw aankeken.

"In welke taal spreken ze weer?" Vroeg Devon.

"Er is geen naam voor," verklaarde Quinn. "Het is een ritueel vrouwtjes ding die ze regelmatig doen. Het begint dan onschuldig, voor we het weten, zijn ze aan het shoppen en zitten we buiten de kleedkamers en houden hun tasjes vast. "

"Je moet zeker ook haar tasje vasthouden terwijl ze in lingeriewinkels gaat en lingerie koopt die je niet mag zien tot je jubileum," glimlachte Nick met een grijns.

Warren sloeg zijn hand op Nick's schouder. "Vertrouw me, kleine broer, je zult die tassen graag vasthouden als de tijd daar is."

Een paar armen om de nek van Warren van achteren gewikkeld en Michaels gezicht knalde tussen hen in. "Betekent dit dat je me naar de winkels brengt?"

“Natuurlijk,” zei Warren met een grijns. "Ik breng je naar die bondage winkel die je zo leuk vindt."

De uitdrukking van Michael werd dromerig. "Oh ja, zwepen, kettingen, stijgbeugels, rijzwepen… leer."

"Wat de… " Nick stond plotseling op en liep weg van hen waardoor Devon snoof.

“Homofoob,” mompelde Devon.

"Zwijg!" Gromde Nick, "het zijn hele goede leugenaars of het is verontrustend de waarheid."

De deur ging open en Steven stapte binnen met Alicia en Jewel. Alicia was door haar kast gegaan en vond een mooie paarse zonnejurk voor Jewel om te dragen tot ze wat meer kleren kon krijgen. Gelukkig waren ze ongeveer dezelfde maat en waren ze even groot dus Jewel zou het voor nu wel kunnen dragen. Alicia had ook tegen Steven gezegd dat Jewel, totdat zij meer kleding kon krijgen, welkom was om haar kast zo vaak te bezoeken als ze wilde.

Steven stapte onmiddellijk over naar waar Quinn en Devon die met Nick zaten aan een tafel direct tegenover Kat's bar.

“We zijn niet laat.” Steven glimlachte innerlijk toen hij zag dat Jewel naar Alicia glimlachte. Hij besefte dat hij haar tot nu toe niet had zien lachen en hij voelde meteen opluchting toen het van haar lippen gleed.

Warren keek rond, "eigenlijk denk ik dat iedereen hier is."

"Niet allemaal," zei Envy. "We wachten nog steeds op Chad."

Op dat moment zwaaiden de deuren open en liep Chad met Trevor en Zachary achter hem aan.

“Wat doet hij hier in vredesnaam?” Vroeg Devon toen hij opstond.

“Chad is een agent,” herinnerde Envy hem. “Hij weet al wat er aan de hand is en hij zag het einde van wat er op het kerkhof gebeurde. Hij zit erin of hij wilde of niet. Bovendien, vervolgde ze, zal hij de politie een tijdje van je af kunnen houden.”

“Ik had het niet over je broer,” zei Devon op een gevaarlijke toon.

Kat knikte en zag dat Envy zich klaarmaakte om het ook voor Trevor op te nemen. Omdat ze niet wilde dat er een volledige strijd zou plaatsvinden, stapte ze weg van de bar om zichzelf op hun pad te zetten.

“Trevor kan ook blijven,” zei ze ferm en sloeg haar armen over haar borst. "Tenslotte speelt hij goed met de anderen." Kat eindigde met een knipoog naar de blonde man die haar een spot saluut gaf.

Quinn stond op van zijn stoel en liep naar Kat toe, terwijl hij zijn arm om haar middel legde om haar dichterbij te halen. "Ik zal je in de gaten moeten houden… nietwaar?" Mompelde hij speels, maar de blik in zijn ogen vertelde een ander verhaal.

"Kunnen we gewoon doorgaan?" Vroeg Kane vanuit de schaduw.

Iedereen behalve Michael sprong op toen ze zijn stem hoorde. Hij was zo stil geweest dat niemand wist dat hij daar was.

"Oké," verklaarde Warren. “Ik denk dat iedereen weet waarom we hier zijn.” Hij keek naar Chad die één keer knikte om aan te geven dat hij het begreep voordat hij zijn blik richtte op Trevor en Zachary. “Voordat we ingaan op wat er op de begraafplaats gebeurde, heb ik een vraag voor Trevor.”

Trevor kneep zijn ogen samen: “Wat is er aan de hand?”

“Wat ben jij in vredesnaam?” Vroeg Devon, terwijl ze Warren onderbrak.

“Ik ben een shifter, net als de meeste mensen hier,” antwoordde Trevor.

Kane snoof in de schaduw, waardoor iedereen zijn kant op keek.

"Weet jij iets van hem?" Vroeg Envy. Het was niet alsof ze Trevors woord zomaar zou aannemen… hij had al bewezen wat een grote leugenaar hij was.

“Misschien wel, maar dan moet je echt aardig tegen me zijn als je het wilt weten,” zei Kane met plezier in zijn stem. Hij zou zijn humeurigheid hebben toegeschreven aan het opstaan aan de verkeerde kant van het bed, maar verdomme… hij had niet geslapen.

Devon stond op en had Kane aan de revers van zijn jasje de lucht in getrokken. "Ik denk dat we klaar zijn met aardig zijn," gromde de jaguar.

Kane grijnsde naar de shifter: “Ach, dat is jammer. Ik heb mijn puppy al verteld wat een lieverd je was en hij was zo blij om een nieuwe speelkameraad te ontmoeten.” Ze wisten allebei wie de verliezer zou zijn als ze besloten er een zooitje van zouden maken… en het was niet de kat.

"Je puppy?" Vroeg Jewel, haar ogen lichtten op het vooruitzicht van iets schattigs en knuffels. Haar lip trilde van de gedachte aan een hond tussen alle katten in de kamer.

“Het is een te groot stofkonijntje,” gromde Michael.

Warren kneep in de brug van zijn neus en Quinn moest vechten om niet te lachen om zijn zwager.

“Devon, laat Kane los en ga op een stoel zitten,” mompelde Warren. "We zullen de discussie over Trevor later beëindigen."

Nick, Devon en Kat keken allemaal met grote ogen naar Warren. Als de gemiddelde persoon Warren niet kende, zouden ze het gemist hebben. Warren was enthousiast over het vooruitzicht van een nieuwe shifter in het gebied en hij wilde meer leren over het onbekende ras.

Devon zette Kane weer neer en stampte terug naar zijn stoel naast Warren. De deuren gingen open en Kriss kwam binnen met Tabatha aan zijn arm geklemd. Devon liet een langzame glimlach op zijn lippen glinsterden terwijl hij naar de blonde vampier keek. Hij zou Kane misschien niet op zijn plaats kunnen zetten, maar de man die net binnenliep kon dat wel en hij wist dat Kriss geen liefde had voor de hervormde vampier.

“Zijn we laat?” Vroeg Tabatha, blij dat ze het argument met Kriss had gewonnen om naar de samenkomst te komen. Soms is Kriss een beetje te beschermend… veel te beschermend.

"Nee, je bent precies op tijd," zei Envy. "We zijn nog niet eens echt begonnen."

Tabatha sloot zich aan bij de vrouwen aan de bar en ging zitten terwijl Kriss in de buurt van Chad stopte.

Kane's hart sprong in zijn keel toen Tabatha binnenkwam en hij de drang moest weerstaan om haar in zijn armen te grijpen en haar hier weg te halen. Hij stapte verder de schaduw in, zodat alleen zijn silhouet nauwelijks te zien was. Zijn ogen dwaalden af naar de gevallenen en hij kromp vanbinnen ineen in het verblindende licht dat hij van de man kreeg.

“We moeten meer te weten komen over deze demon die vastzit op de begraafplaats,” vervolgde Warren. “We moeten weten hoe het eruit ziet en sinds Dean afwezig is, is Kane de enige hier die het heeft gezien.”

Kane had een sigaret gepakt en zijn aansteker opengeklapt. Het licht verlichtte zijn gezicht even zodat ze konden zien hoe onrustig zijn ogen waren.

Tabatha vergat te ademen terwijl haar blik naar het vlammetje bewoog en Kane zag. Zijn perfecte lippen waren enigszins gebogen toen hij de sigaret opstak en zijn ogen werden overschaduwd door z’n donkere wimpers. In de schaduw of niet, ze kon merken dat zijn blik haar hetzelfde aanraakte alsof het zijn handen waren die over haar huid streelden. Ze werd afgeleid door iets wat langs haar arm heenging, ze keek rond en zag dat Kriss nu recht naast haar stond.

“Haar naam is Misery,” zei Kane na een moment. "Het probleem is… ik weet niet precies hoe ze eruit ziet."

“Hoe kon je niet weten hoe ze eruitzag?” Vroeg Kriss met een diepe frons op zijn gezicht. “Je was daar bij Dean voor wie weet hoe lang.”

"Kun je me laten uitpraten, Feathers?" Vroeg Kane op een sarcastische toon.

Kriss kneep zijn ogen dicht bij de belediging.

"Goed," antwoordde Kane. “De reden waarom ik niet echt weet hoe ze eruitziet, is dat ze haar uiterlijk steeds veranderde. Het ene moment was ze een mooi klein meisje met een griezelige persoonlijkheid, de volgende een rottend lijk, een wolk van zwarte rook, en de laatste was een mooie vrouw. Dat lijken haar favoriete vormen te zijn. Ze is buitengewoon krachtig als ze tegelijkertijd twee gevallen mannen in die kamer kon vasthouden.”

Kriss haalde diep adem en knikte: “Sommige demonen staan erom bekend dat ze zo'n kracht hebben.”

“We komen nu met een demonspecialist.” Zei Zachary ten slotte. “Haar vlucht zou de komende paar uur of zo aankomen. Als ze hier aankomt, zou het het beste zijn als iedereen gewoon Misery aan haar overlaat. '

Kane trok een wenkbrauw op, “haar?”

"Ja," zei Trevor. "Haar naam is Angelica. Ze heeft informatie over zowat elke legende, mythe en sprookje in de wereld. Als er een verhaal over Misery is, dan zal ze het in haar flash drive hebben.”

Alicia zuchtte gefrustreerd: “Prima, ze kan de demon hebben. Ik wil weten wat we gaan doen om Micah te vinden.”

“Micah kan voor zichzelf zorgen,” informeerde Quinn haar.

De waarheid was dat hij tijdens de laatste ruzie tussen hem en Micah, had bevolen dat Micah rustig aan zou doen, maar dat zijn broer niet had gehoorzaamd en dat kon maar één ding betekenen… ze hadden nu twee alfamannetjes binnen de poema-clan en dat was nog nooit zo geweest. In het verleden had het altijd tot de dood geleid.

Quinn hield van Micah en was trots op hem omdat hij zo'n sterke wil had. Het laatste wat hij wilde, was dat een van hun argumenten uit de hand zou lopen.

“Maar hij weet niets van wat er is gebeurd,” riep Alicia uit om om welke reden dan ook te grijpen om hem te laten vinden. "Wat als hij Misery tegenkomt en gewond raakt… of gedood? Weg of niet, hij maakt deel uit van de clan.”

“Je kunt haar niet tegenspreken met haar oude logica,” zei Kane nadat hij Quinn's gedachten had gelezen.

Alicia wierp hem een blik toe in de schaduw en bloosde voordat ze wegkeek. Het voelde goed dat iemand het met haar eens was. Wat Alicia niet wist, was dat haar hele familie aan Micah had gedacht en de laatste keer dat ze hem echt hadden gezien; vlak na het gevecht was hij Anthony tegengekomen.

Kane beantwoordde haar glimlach hoewel ze het niet kon zien. Blijkbaar was zij de enige in de groep die een beetje pit had.

“De laatste keer dat we Micah zagen, had hij een enorme scheldpartij met Anthony Valachi gekregen en hem uit de club gegooid”, zei Steven zacht. "Dat was vlak voordat hij verdween."

"De weerwolf?" Vroeg Trevor en kantelde zijn hoofd.

“Ja, en bovendien heeft Steven samen met Anthony's verloofde gepaard.” Quinn liet hem en iedereen die het niet had gehoord weten.

Jewel fronste toen hij zag dat Steven haar de waarheid had verteld over de banden die zijn vermiste broer misschien met Anthony verbond. Ze beet op haar lip en vroeg zich stilletjes af of dat de enige reden was waarom Steven haar had geholpen. Nee, dat was verkeerd. Toen Steven haar uit de kerk nam, had hij niet eens geweten dat Anthony haar verloofde was.

Ze hoorde de onuitgesproken beschuldiging in Quinns stem en rechtte haar schouders. Een beschermend instinct sprong in haar op en ze moest het uitspreken.

“Steven wist niet wie mijn verloofde was en ik had geen idee dat Anthony een weerwolf was,” verklaarde Jewel met een krachtige stem. "Pas toen we gepaard hadden, vertelde ik hem over Anthony. Dus, als je iemand de schuld wilt geven, geef mij dan de schuld.”

Quinn had de hoffelijkheid om een beetje gestraft te kijken en Kat gaf haar een discrete duim omhoog.

Jewel leunde achterover tegen de bar en begon weer op haar onderlip te bijten. Het opkomen tegen Steven's oudere broer, de alfa van de poema-stam, had haar een beetje bang gemaakt.

Ze keek naar Steven en ontspande zich toen ze de trots in zijn ogen voor haar zag schijnen. Iets in haar verzachtte en ze vocht als hel om de beschermende muur erom heen te bouwen. Haar hart klopte sneller en ze vroeg zich af of ze verliefd op hem werd.

“Anthony Valachi is al een tijdje verdacht,” zei Chad. "De politie heeft reden om te geloven dat hij niet alleen betrokken is bij mensensmokkel, maar ook bij slavernij. Het gerucht gaat dat zijn mannen prostituees hebben opgepakt, ze hebben gekidnapt en ze ook als seksslavinnen hebben verkocht.”

“Waarom heeft de politie er toen niets aan gedaan?” Vroeg Kat.

"We kregen te horen dat we moesten stoppen omdat de FBI de controle over het onderzoek had overgenomen." Antwoordde Chad. "Helaas, wanneer de FBI verschijnt, hebben we geen jurisdictie en kunnen we niets anders doen dan ons terugtrekken, tenzij we in de gevangenis willen eindigen naast de slechteriken."

Steven knikte en bedacht dat het tijd was om ze alles te vertellen. “De vader van Jewel is hier een tijdje geleden door de FBI onderzocht. Het was de reden dat Jewel op de eerste plaats met Anthony verloofd was.” Hij glimlachte naar Jewel voordat hij zich weer tot de groep wendde.

"Haar vader was de manager van het Palm Springs Resort en Anthony was niet blij met het huiszoekingsbevel dat ze hadden en dat Arthur hen toestond het pand te doorzoeken.

Arthur besefte zijn fout en doodde de agent en werd gearresteerd voor moord. Om Arthur zijn eigen huid te laten redden, overhandigde hij Jewel aan Anthony als betaling om hem uit de moordomslag te krijgen.”

"Hij is degene die mijn vader heeft vermoord. Ik ben er zeker van,” zei Jewel, terwijl ze haar vuist tegen haar zij sloeg. "Dus, wanneer kunnen we achter hem aan gaan?"

"We hoeven niet achter hem aan te gaan," informeerde Chad haar. "We zullen een plan maken en dan laten weten dat je onder de bescherming van de Wilder staat. Als hij een stap doet… zullen we hem pakken.”

"Ik denk dat dit misschien een beetje boven de wet staat," verbeterde Trevor. "Houd Jewel nog een paar dagen geheim en laat mij en Zackary ervoor zorgen dat de FBI niet binnenkomt en van alles een teringzooi maakt."

"Waarom zouden ze binnenvallen?" Vroeg Kat. "Je maakt deel uit van die paranormale organisatie… zijn ze niet boven de FBI?"

"Alleen in bepaalde gebieden," antwoordde Trevor. “Het grootste deel van de FBI heeft geen idee dat we bestaan. Hell, de president van de Verenigde Staten weet niet eens van ons bestaan. We gaan ver boven hun hoofden, en daarvoor moeten we bewijzen dat er iets paranormaal aan de hand is. "

"Betekent dit dat tenminste een deel van de regering van ons weet?" Vroeg Nick vroeg en kreeg een ongemakkelijke gevoel.

Trevor schudde zijn hoofd, "Niet specifiek een ieder van jullie… maar ze zijn zich bewust van meer… ongewone dingen. Je bent net zoals de mens beschermd… misschien nog wel met mildere regels en door een kleine maar krachtige regering binnen en boven de regering.” Hij krabde zijn hoofd in de hoop dat iedereen die vage versie van de waarheid zou kunnen volgen.

“Ik maak me zorgen dat de FBI er meer induikt en te laat ontdekt dat ze te maken hebben met weerwolven, en niet met mensen,” zei Chad begrijpend en vond het niks van wat Trevor zojuist had gezegd. Moest hij begrijpen dat het paranormale meer rechten had dan de mensen? Misschien was hij een beetje bevooroordeeld, maar hij was een van die mindere mensen.

Trevor schudde zijn hoofd, "De menigte zal niet helemaal gek worden en de FBI aanvallen. Trouwens, als de wereld erachter kwam over de weerwolven, zouden ze de volgende in de rij zijn om uitgeroeid te worden en de weerwolven weten dat. De laatste keer dat ze zichzelf uitlieten, werden ze bijna met uitsterving bedreigd.”

"Laat me even bellen en kijken of we volledige jurisdictie hebben over de zaak Valachi," bood Zackary aan. "Als we dat doen, dan hebben we de vrije teugel en kunnen we iedereen werven die volgens ons gekwalificeerd is." Hij wierp een blik op de groep, wetende dat bijna iedereen in de kamer goedgekeurd zou worden en immuniteit zou krijgen, hoe de zaken ook waren.

“Weet iemand wat Micah reed op de dag dat hij verdween?” Vroeg Chad. "Ik kan een spoor volgen van mijn patrouillewagen en er een APB voor inzetten."

“Zijn motorfiets,” wierp Alicia in toen haar ogen groter werden toen ze eraan dacht dat ze tegen Warren had gezegd dat ze diezelfde motorfiets had bereden in de stromachtige nacht. Zij wierp een blik op hem en zuchtte opgelucht toen hij gewoon naar haar knipoogde.

Nick deed zijn duit in het zakje en zei: "Ik ben er helemaal voor om weg te blijven van Misery maar de vampiers fokken voor haar en we kunnen dat niet hebben."

“Iedereen heeft een ongediertebestrijdingsplicht,” stemde Warren in.

"Niet iedereen die ik hoop," keek Trevor richting Envy.

Zackary stapte discreet voor Trevor om de verhitte blik te blokkeren die Devon zijn vriend gaf. "Ik denk dat het ook tijd voor ons is om een paar gunsten in te roepen en meer van het team in dit gebied te krijgen."

“Bedoel je dat er meer rondloopt?” Vroeg Steven.

Zachary stak zijn handen in zijn zakken en kantelde zijn hoofd een beetje. De zachte gloed van het licht op zijn blonde, puntige haar toen hij grijnsde: “Sorry dat ik je teleurstel, maar er is maar een van mij. Ik wilde mezelf klonen, maar de angstige leider hier staat het niet toe,” zei hij en wees met zijn duim richting Trevor.

"Hou je kop en doe die telefoontjes," riep Trevor uit. “Als er nog zo’n één als jou zou rondrennen, zou Angelica hem vermoorden om te zeggen dat ze eindelijk was geslaagd.”

Zachary's uitdrukking kreeg een geglazuurde kwaliteit. "Oh, om geplaagd te worden door die prachtige Doc Martin's die ze verborgen houdt in haar kast."

Trevor maakte een onstuimige stap richting zijn teamgenoot en Zachary rende onmiddellijk om de bar heen om zich achter Kane te verschuilen.

“Is er een reden waarom je me als schild gebruikt?” Vroeg Kane.

"Ja," riep Zachary uit. "Geef me een minuut en ik zal er een bedenken."

Kane grijnsde: “Geef me een minuut en ik zal lang genoeg thuis blijven om mijn Doc Martins te vinden.”

Zachary liep terug van Kane met zijn handen omhoog. "Whoa daar, ik ben hetero."

"Zachary!" Schreeuwde Trevor.

"Oké, oké," zei Zachary en haalde zijn mobiele telefoon tevoorschijn. "Goh, omringd door mensen zonder gevoel voor humor… Angelica zal van dit stel houden."

Hoofdstuk 4

Kane leunde een paar meter achter Michael tegen het kruis en staarde uit over de stad, zich afvragend waar Misery zich verschuilde of dat ze zelfs nog in de stad was. Er was een hele wereld voor haar om te terroriseren, maar karma was een bitch en dus waren er instincten die hem vertelden dat ze niet ver was gegaan.

Hij stelde zich voor dat ze als een rottend lijk over het trottoir liep en vervolgens een rilling onderdrukte bij het beeld van het gekke kleine meisje en besloot dat het lijk minder griezelig was. Door de eeuwen heen had hij momenten gezien waarop volwassen vampiers kinderen hadden bekeerd.

Wat velen van hen nooit hebben geleerd, was dat kinderen vaak vromer waren dan hun ‘volwassen’ ouders en werden ze gedood door de hand van de volwassene of het kind doodde degene die hen bekeerde. Hij moest toegeven dat een vrouw die de vampierboeken schreef het juiste idee had.

Hij hoopte dat degene die de demon-expert Trevor had genoemd wist wat ze deed… maar hij betwijfelde het.

De herinnering aan de demon was wat hem ertoe had geleid om op Michael te passen… en het zou hem ervan weerhouden Tabatha te besluipen nu ze terug was in de stad. Het nam een enorme hoeveelheid wilskracht om dit niet te doen. Alleen met haar in dezelfde kamer geweest zijn, was fysieke pijn… pijn waarvan hij wist dat hij het niet veel langer had kunnen volhouden als ze gebleven waren. Zijn ogen dwaalden terug naar zijn vriend en hij leunde zwaarder tegen het kruis.

Hij moest toegeven dat als je alleen wilde zijn en nog steeds omringd door mensen, het dak van de grootste kerk in de stad een intrigerende plek was om het te doen.

Vreemd genoeg wist hij dat Michael hier niet was gekomen voor rust en vrede. Hier kwam de vampier zich zorgen maken en broeden. Het deed er niet toe dat ze in de openbaarheid waren, omdat Kane het gevoel had dat als Misery ze wilde vinden, vier muren ze niet zouden redden. Hij had zich nog nooit voor een vijand verborgen en hij zou er nu niet beginnen. Het was duidelijk dat Michael hetzelfde voelde.

Hij grijnsde terwijl een vreemde gedachte bij hem opkwam. Zodra hij Dean weer tegenkwam, zou hij de gevallenen om een gunst vragen. Hij wilde een handvol van die veren met elke spreuk die Dean op de veer in de catacomben had gebruikt. De teef had dat niet leuk gevonden. Hij legde zijn handpalm op zijn schouder en herinnerde zich al het ontbrekende vlees dat op de een of andere manier weer tevoorschijn was gekomen toen hij eruit was. Michael had hem verteld dat Dean hem had genezen.

Kane kon zich niet veel herinneren van die momenten na de grot. Hij herinnerde zich hoe Michael, de stem uit de duisternis, naar hem toe riep, maar niet veel anders. Het volgende dat hij zich herinnerde, was wakker worden met een kerk vol mensen en Michael die als een moederkloek boven hem zweefde.

Tabatha's gezicht flitste door zijn brein. Hij had de laatste paar uur wanhopig geprobeerd niet aan haar te denken, maar de meeste van die paar uur had hij niet naar zichzelf geluisterd.

Michael voelde Kane's aanwezigheid ergens achter hem, maar in plaats van geïrriteerd te raken over de ongewenste afleiding, voelde hij zich opgelucht door het waakzame oog van zijn vriend. Tenminste als Kane zich zorgen om hem maakte, dan kreeg hij wat vrije tijd van zijn eigen paranoia. Trouwens, hij hield van Kane als een broer… het woord broer weergalmde in zijn gedachten terwijl zijn gedachten verduisterd werden en zich naar Damon keerde. Hoe konden ware broers ooit zo verkeerd denken over elkaar zijn?

Hij probeerde zijn gedachten te ontdoen van de verontrustende herinneringen en leunde achterover en liet uitputting hem overnemen. Hij wist dat het veilig was om te slapen… Kane waakte over hem.

Vroeg Kane zich af bij Michael's gefluisterde gedachte. Hij had niet geweten dat Michael moeite had met slapen. Wat had zijn vriendgevoel zo bedreigd dat hij bang was zijn ogen te sluiten? Hij wist dat een gebrek aan slaap je gek zou maken… en toch was hij er ook achter gekomen dat te veel slaap nog schadelijker was.

Hij keek aan de andere kant van de weg naar Michael's gebouw, genesteld tussen andere gebouwen van de stad. Van het uiterlijk van de ronde kamer bovenop was het een Victoriaans ontwerp. Hij had ermee ingestemd om bij Michael in te trekken, maar het leek erop dat hij Michael zou moeten vertellen om bij zichzelf in te trekken in plaats van op het dak aan de overkant van de straat te slapen.

Hij trok een wenkbrauw op naar zijn vreemde vriend. Het huis had alle moderne gemakken die iemand zo oud als hun konden bedenken, inclusief afdelingen om demonen buiten te houden, dus waarom de plotselinge behoefte aan frisse lucht die rook naar regen?

Hij wist dat Michael zich nog steeds schuldig voelde omdat hij niet in de buurt was toen hij wegging en zichzelf begraven had. Hoewel Kane probeerde uit zijn hoofd te blijven, had hij Michael nog steeds niet verteld dat hij, als hij het probeerde, zijn gedachten kon lezen. Het was gewoon iets dat een vriend niet echt wilde weten… bovendien had hij het gevoel dat hij de enige was met die kracht.

Hem verlaten was niet alles waar Michael aan dacht vanavond… het was de reden dat hij het land in de eerste plaats had verlaten die zijn aandacht trok… Damon, Michael's broer. Kane had Damon niet meer gezien sinds hij weer bij zinnen was… wat er van hen over was, maar de herinneringen die hij had waren meestal goed. Damon had een wilde strook van een kilometer breed en ze hadden allebei Michael een helse hoofdpijn gegeven om hem bij te houden.

Kane keek naar beneden en merkte dat Michael met de ring aan zijn vinger speelde terwijl hij aan Damon dacht. Het duurde niet lang voordat de slaap vat kreeg op Michael en de levendige dromen begonnen. Hoe langer de dromen duurden, hoe meer Kane leerde wat Michael verborgen hield. Hij sloot zijn ogen, blokkeerde de stad en concentreerde zich echt voor het eerst op de pijn van iemand anders.

Hij schrok en merkte dat hij niet alleen naar de dromen luisterde, maar ook visuele flashbacks opving van veertig jaar geleden. Hij zag het allemaal voor zich uitvouwen door de ogen van een buitenstaander, want het speelde zich af als een tragische film.

Michael had de drang om voor de eerste keer in meer dan een eeuw naar Damon te gaan. Toen hij zijn broer vond, leek alles goed. Damon had het in de sociale schijnwerpers van Londen overleefd en Michael had zich een tijdje bij hem gevoegd. Ze hadden veel plezier gehad tot ze een meisje ontmoetten… Katie.

De meest in aanmerking komende vrijgezellen waren allemaal uitgenodigd voor haar achttiende verjaardagsfeest, inclusief de broers. Ze was echt de schoonheid van de bal. Wat begon als een eenvoudige broederlijke competitie, veranderde in een gevaarlijk spel van jaloezie. Alles met hen leek een competitie te worden. Ze hadden wekenlang oorlog gevoerd tegen elkaar om haar genegenheid te winnen.

Damon had hem gevraagd te vertrekken… terug naar de andere kant van de oceaan, maar Michael kon het niet. Hij zou Damon niet laten winnen door hem te laten wegjagen. Toen de rivaliteit tussen broers escaleerde, vlogen ze elkaar naar de keel voor hetzelfde meisje. Het was niet dat ze hun soulmate was of zoiets, ze waren allebei in de ban van haar. Alsof het lot ermee speelde leek het dat Katie hetzelfde probleem had… ze was voor beiden gevallen en wilde niet kiezen.

Wat nog meer verwarrend was aan de liefdesdriehoek, was dat Katie dacht dat de broers menselijk waren… ze hadden haar nooit een reden gegeven om anders te denken.

Ze hadden Katie een avond mee uitgenomen om te dansen, maar dat was een dodelijke fout. De spanning tussen de mannen was te hoog. Na slechts een uur leken ze langzaam aan de binnenkant te sterven, terwijl de ander met haar danste, ontploften de broers uiteindelijk. Ze hadden zich niet gerealiseerd hoeveel controle ze hadden verloren toen hun ogen van kleur veranderden terwijl ze hun handen om elkaars kelen wikkelden en hun voeten van de grond gingen.

Ze hadden haar zelfs niet zien wegrennen. Michael en Damon kwamen uit hun woede gekropen toen ze het piepen van banden en het gekraak van metaal buiten de danszaal hadden gehoord. Tegen de tijd dat ze haar bereikten… was ze gedood.

Toen Damon haar tegemoet stormde met de intentie om haar op zijn vampierbloed te trakteren, had Michael hem tegengehouden omdat er zich al een menigte had verzameld. Damon had hem de rug toegekeerd toen hij Michael de schuld gaf dat hij niet wegging, terwijl hij dat had gezegd.

Ze vochten daarna maandenlang… ze stelden af en toe een moment in voor woorden met gevoel, maar het leidde altijd weer tot een ander gevecht. Michael wist dat Damon donkerder en donkerder werd en dat Damon hem wilde vermoorden. Als hij het zou proberen, zou Michael zichzelf verdedigen en zou één van hen sterven.

Het was toen dat Michael iets deed wat hij had gezworen dat hij niet zou doen… hij ging naar Syn. Syn was de eerste vampier. Hij was in slaap gevallen en eeuwenlang niet gewekt, maar Syn was niet dood, want hij kon niet doodgaan… althans niet dat iemand wist. Ze wisten niet zeker waarom hij de afgelopen paar eeuwen had geslapen, maar het leek erop dat Syn wachtte op iets dat nog niet was gebeurd.

Michael liep rond het standbeeld dat Syn's rustplaats binnen het mausoleum markeerde. Hij wist dat Syn diep onder hem lag. Hij praatte tegen het lege graf, hoorde zijn woorden rond hem weerklinken… soms fluisterend en soms in oorverdovend gegil.

Vechten met Damon maakte hem gek, hij had er niet voor gekozen om ooit zo ver te gaan. Hij wist niet eens zeker of één van hen echt van het meisje had gehouden. Hij voelde zijn hart wegvloeien vanwege de pijn die hij zijn broer had aangedaan… en Katie. Hij wist niet of Syn aan het luisteren was, maar het was voldoende om op zijn minst iemand anders de waarheid te vertellen.

De ogen van het standbeeld bewogen en bekeken hem. Het was de gelijkenis van Syn maar zonder kleur. De kaarsen die om hem heen brandden, schemerden en doofden en vlamden op toen het standbeeld bewoog. Gefluisterde woorden doken op uit de grond in een lang vergeten taal.

De stilte die volgde was als kalmerende donder en Michael wist dat Syn hem had vergeven, zelfs als Damon dat niet had gedaan. Hij wreef met zijn handpalmen over zijn armen en probeerde de rillingen weg te jagen. Syn was een man van magie en Michael vroeg zich af welke betovering diep in hem was gekropen.

Hij pakte zichzelf op en liep de catacomben uit naar het mausoleum om te zien dat Damon daar op hem stond te wachten. Nogmaals, zachte woorden die de emotie overdroegen werden uitgewisseld, maar het duurde niet lang voordat ze verhit werden. Michael wilde gewoon dat alles zou eindigen… hij wilde zijn broer omhelzen en opnieuw beginnen.

Damon had het eerste deel van zijn verklaring letterlijk genomen en voordat Michael hem kon stoppen, trok hij een houten staak uit zijn jas. Michael voelde het hout zijn hart binnendringen en hij zakte op zijn knieën. Toen hij naar Damon keek, opende hij zijn mond om iets te zeggen, maar het enige wat hij eruit kon krijgen was een gorgel.